“लव्ह जिहाद - एक भयान षडयंत्र”

भारतीय सनातन संस्कृती आणि भारतीय कुटुंब पध्दती हि भारताची खरी ताकद आहे. कारण शिव आणि शक्ती यांनी मिळुनच हि सृष्टी तयार झाली आहे. शक्ती हे प्रकृतीचे मूळ आहे, म्हणूनच तिला आदिशक्ती म्हणतात. प्रत्येक स्त्री मध्ये या आदी शक्तीचा अंश असतो, स्त्री हि शक्तीचा स्रोत आहे. Science च्या दृष्टीने बघितले तर आपल्या बॉडी मधल्या प्रत्येक सेल (Cell) मध्ये मायटोकॉंड्रिया (Mitochondria)असतो - ज्याला सेल चे पॉवरहाउस म्हणतात, हा मायटोकॉंड्रिया फक्त नी फक्त आईकडूनच मुलांना मिळतो. पेशीविज्ञान (Cell Biology) आणि अनुवंशशास्त्रातील (Genetics) हे एक अत्यंत महत्त्वाचे सत्य आहे, म्हणजे निसर्गाने पण शक्ती केंद्र एका स्त्रीला  म्हणजेच आईला बनवले आहे.

अशी हि स्त्री भारतामध्ये देवी प्रमाणे पूजली जाते, फक्त भारता मधेच स्त्रीला देवीचा दर्जा दिल्या जातो. अधर्मीयांना हे  माहिती आहे कि, या पुरातन संस्कृतीला, भारताला तोडायचे असेल तर फक्त स्त्रीला भ्रस्ट,करणे तोडने गरजेचे आहे, २०० वर्षापासून अधर्मी लोक हेच करत आहेत. भारतीय स्त्रीने चुकीचे पाऊल उचलावे म्हणजे, प्रथम ती तुटेल, मग कुटुंब तुटेल, मग संस्कृतीच्या अभावाने आणि कुटुंब विस्कळीत झाल्याने समाज मोडून पडेल, समाज तुटला कि देश मोडेल - हि अधर्मीयांची 'राक्षसी लालसा' आहे, हि लालसा पूर्ण करण्यासाठी त्यांनी खूप काही चुकीच्या अमानवीय गोष्टींचा अवलंब केला, फेमिनिझम, स्त्री स्वातंत्र्याच्या, व्यक्ती स्वातंत्र्याच्या नावाखाली भुसकट नॅरेटिव्हज चा वापर करून भारतीय स्त्री च्या डोक्यात चुकीच्या गोष्टी बिंबवण्यात आल्या, त्यात स्त्री भुरळत गेली, बंडखोरीपणा वाढून चुकीचे पाऊल उचलू लागली.. "लव्ह जिहाद" - हा पण एक गुलाबी मार्ग आहे, युवतींना, स्त्रियांना गोड भुरळ घालुन त्यांचे काम साधून घेण्याचा.

“लव्ह जिहाद”  हा एक मोठा धोका आहे, सगळ्यांना माहिती असूनहि, आज हा शब्द राजकीय आणि सामाजिकदृष्ट्या अत्यंत वादग्रस्त शब्द बनला आहे …

माध्यमांमध्ये दिसत नसले तरी “लव्ह जिहाद” हा धोका आपल्या घरापर्यंत पोहोचला आहे, हे सत्य समाज अजूनही स्वीकारायला तयार नाही. आता “कॉर्पोरेट जिहाद” सुद्धा समोर येत आहे; TCS - नाशिक हे त्याचे ज्वलंत उदाहरण आहे. 

पण लव्ह जिहादच्या जाळ्यात मुली इतक्या सहजा सहजी कश्या अडकतात, हा एक गंभीर प्रश्न आहे. घरचे संस्कार कमी पडतात की, आई वडिलांचा कंट्रोलच नाहीये, की स्वातंत्र्याच्या नावाखाली स्वैराचार सुरू आहे, की स्वातंत्र्यचा चुकीचा अर्थ मुलींच्या डोक्यात गेला, की अति शहाणपणामुळे स्व:ता चुकिचे निर्णय  घेऊन त्या फसतात.

२-३ वर्ष झालीत मी या क्षेत्रात काम करतेय.. एखादी केस आली कि, मुलीला सोडवा, तिची कॉउंसिलिंग करा, मग पोलीस स्टेशन, विधी नुसार FIR, POCSO, आई-वडिलांना समजावणे अशा कित्ती गोष्टी सांभाळाव्या लागतात.. पण कामं करतांना लक्षात आले कि खूप मुलींना, ज्या एज्युकेटेड असून माहितीच नसते कि, त्यांच्या सोबत धोका होतोय, आपण कसे फसत जातोय याची त्यांना कल्पना देखील नसते. कधी वाटतं कि मुस्लिम लोक मुलींवर जादू करतात कि काय ?? एकदा त्या तिकडे गेल्या कि, त्यांना आपले विचार पटतच नाहीत, करणी केल्यासारखं त्या  कुणाचाच विचार करत नाहीत, आईचा-बाबांचा, ना कुटुंबाचा; बस्स एकच धून रिपीट करतात - "मेरा अब्दुल वैसा नही है, वो बहोत अच्छा है "

स्वप्नाळू मुली सहज प्रेमाच्या जाळ्यात अडकू शकतात, कारण त्यांना प्रेमाचे खूप आकर्षण असते. त्यांना चित्रपट आणि पुस्तकांमधल्या रोमँससारखे नाते अनुभवायचे असते. पुढाकार घेणारा, “मला तू हवी आहेस” असे सांगणारा पुरुष त्यांना आवडतो. त्या संकोचत, हळूहळू नात्यात पुढे जायला इच्छितात. त्यांच्या मनात अनेकदा "मी करते ते योग्य" अशी भावना असते, त्यामुळे त्या धोक्या कडे दुर्लक्ष करतात..

अश्याच अनुभवलेल्या काही मुलींच्या रिसेन्टआणि रियल लव्ह जिहाद स्टोरीज (सत्य घटना २०२४-२०२६):

१.  २०२४-२०२५ घटना:

 पुणे नासिक रोड वरच्या एका छोट्या गावात राहणारी एकुलती एक थोराव्यांची कन्या - वैशाली थोरवे 

सुंदर, गोरी गोमटी, शिक्षणाची आवड, पण अचानक वडिलांचा मृत्यू झाला, आई कामावर जायला लागली. एकत्र कुटुंब असल्याने मोठे चुलत भाऊ, काकू घरी असायच्या. पण वडिलांचे छत्र नसलेली हि मुलगी त्या जिहाद्याच्या नजरेत आली आणि त्याने तिला पटवायचे ठरवले, कासीम शेख हे त्या जिहादीचे नाव. गावातलाच मुलगा असल्याने, त्याचे काही हिंदू मित्र होते जे त्याच्या जिहादी वृत्ती पासून अज्ञात होते, जिहादी ने त्यांची मदत घेऊन तिच्यापर्यंत निरोप दिला कि, ती याला फार आवडते. तिने पहिले जास्त लक्ष दिले नाही पण रोज -रोज तो तिचा कॉलेज पर्यंत पाठलाग करायचा, तीची तारीफ करायचा.. मग ती त्याच्या प्रेमात पडली त्यावेळी ती फक्त १७ वर्षांची होती, भावनिक वय, हळवे विचार, वडील गेल्याने अजून एकटी झालेली, त्याने तिला पूर्ण आपलेसे केले, लग्न करण्याबद्दल तिला पटवून ठेवले आणि तिचे वय १८ होण्याची वाट बघू लागला.. 

जसे तिचे वय १८ पूर्ण झाले त्याने तिला मुंबईला पळवून नेण्याचा बेत आखला, सकाळी कॉलेजला जाते सांगून वैशाली घरातून पळून गेली, तिला फक्त प्रेम दिसत होते धोका दिसत नव्हता.. कासीम ने तिला मुंबईत नेले तिथे ऑलरेडी सगळा इंतजाम केलेला होताच, मुंबईच्या कुठल्या तरी मस्जिदीत जाऊन त्याने वैशाली सोबत शरियत कानून नुसार लग्न केले, एका रात्रीत तिचे धर्मांतरंन केले, तिचे नाव बदलून खुशबू ठेवले.. आणि धमकी देऊन तो तिचे शारीरिक शोषण करत राहिला,  .

इकडे गावात लाडकी बहीण दिसत नाही म्हणून हंगामा झाला संपूर्ण गाव एकत्र आले, तिच्या क्लास मधल्या  मुलांकडून आणि मैत्रिणी कडुन कळाले कि ती त्या लांड्या कासीम सोबत पळून गेली आहे म्हणून. मग काय विचारायचे तिचे भाऊ, काका, सगळा गाव, सरपंच साहेब सगळे संतप्त झाले, पोलिसात तक्रार दिली, अपहरणाची केस लावली..पोलिसांनी त्या दोघांना पकडले, मुलाला गजाआड टाकले आणि मुलीला आमच्याकडे आणले.. 

आली तेव्हा ती खूप रडत होती, तिला काळातच नव्हतं काय झालय, काय करावं ?? मी बघितलेल्या मुलींपैकी वैशाली खूप भोळी होती, गोड होती. मी तिच्याशी मैत्री केली, पाणीपुरी खाऊ घातली, आणि हळू हळू सगली स्टोरी समजली.. मग मी तिला मुस्लिम मेन्टॅलिटी बद्दल सांगितले, स्त्रीकडे ते फक्त भोग वस्तू आणि मुलं काढण्याची मशीन म्हणून बघतात, त्यांच्यात स्त्रीला मान नाही, तिला मशिदीत जाण्याचा पण हक्क नाही. स्त्रीने फक्त मटण, गोमांस शिजवायचे, खाऊ घालायचे आणि नवऱ्याने सांगितले त्या व्यक्ती सोबत झोपायचे, मुले पैदा करायचे. बस्स एवढेच जीवन असते, जीवन काय नरक असतो तो, नो स्टडी, नो करिअर, नो सम्मान.. नंतर तिला केरला स्टोरी  बद्दल सांगितले. ती म्हणाली ताई मला हे माहितीच नव्हते कि मुस्लिम असे असतात आणि प्रेमाच्या नावाने जिहाद करतात.. मी यांनतर कधीच त्याच्या कडे जाणार नाही, त्याचे तोंड हि बघणार नाही आणि शिक्षण पूर्ण करून भविष्यात तुम्हाला मदत करेन.. यापेक्षा मोठी दुसरी कोणतीच पावती, सर्टिफिकेट मिळू शकत नाही, जिहाद मध्ये अडकलेली मुलगी तुम्हाला स्वतःहून मदत करेन सांगते.. ते यश, तो आनंद शब्दात सांगता येत नाही..

वैशालीची घरवापसी झाली.. जिहाद्याला अटक झाली, आता आख्खा गाव जागरूक झालाय, सरपंच स्वतः आमच्याशी बोलले, आभार मानले.. अजूनही कधी-कधी वैशाली चा कॉल येतो, माझ्याशी बोलून छान वाटत तिला, आधार वाटतो, मोकळी होते..   

२. २०२५ -२०२६ घटना: 

मारवाडी समाज म्हंटल कि घुंगट वाल्या महिला, हातात खूप बांगड्या, कपाळावर बिंदी, पायात पैंजण सगळं कसं ट्रेडिशनल. याच समाजातलय ४ पऱ्या लव्ह जिहाद च्या शिकार होता होता वाचल्या.. त्यातल्या एका परी ने खूप काही सहन केलं. 

ती परी होती चांदणी माली, कोंढव्याच्या कॉलेजमध्ये ११ व्या वर्गात शिकत होती. घरी आई, लहान बहीण भाऊ  आणि वडील, ते व्यवसायात व्यस्त असायचे. मामे भावाचे साडीचे शॉप होते, चांदणी कधी-कधी शॉप मध्ये पण बसायची.. तिच्याच क्लास मध्ये एक शाहीन नावाची मुसलमान मुलगी होती, एक दिवस ती हिच्याशी मैत्री करायला आली, इतर हिंदू मुली तिच्या मैत्रिणी होत्या म्हणून हिने पण मैत्री स्वीकारली, तिथेच चांदणी चुकली.. शाहीन ने काही दिवसांनी कॉलेजच्या बाहेर तिच्या भावाशी, आदाब मोईउद्दीन शहा शी ओळख करून दिली. तिचा भाऊ वयाने त्यांच्यापेक्षा खूप मोठा होता, म्हणून चांदणी जास्त बोली नाही आणि निघून गेली.. शाहीन आणि तिच्या भावाचे डोळ्यात काही इशारे झाले.. आदब ने तिच्या कानात काही सांगितले आणि निघून गेला.. मग इंस्टा वर त्याने फ्रेंड रिक्वेस्ट पाठवली तरी चांदणी विरघळी नाही मग तो रोज तिला तू किती सुंदर आहे हे सांगायला msg पाठवू लागला. शाहीन ला भेटायच्या निमित्ताने येऊन तिच्याकडे बघू लागला, बोलण्याचा प्रयत्न करु लागला, तिच्या ग्लॅहं बहीण भावांबद्दल चौकशी करू लागला, हळू हळू त्यांची मैत्री झालीच. एक दिवस तो म्हणाला माझ्याकडे बाईक आहे चल फिरून येऊ, म्हणून एका दर्ग्यात घेऊन गेला.. ती म्हणाली मी दर्ग्यात येत नाही तर तो म्हणाला इट्स ओके नो प्रॉब्लेम, मी जरा माझ्या आई साठी दवा घेऊन येतो तू बस इथे.. ती बाकड्यावर बसली.. तेवढ्यात एक  मुस्लिम महिला तिच्या बाजूला येऊन बसली.. तिला विचारायला लागली, हूर जैसा रूप है तुम्हारा बेटा,  कहाँ से  आई, किसके साथ?? बोलत बोलत तिने एक चॉकलेट काढले एक तिला दिले एक स्वतः खाल्ले... थोड्याच वेळात चांदणी च डोकं भारी वाटायला लागलं आणि ती बेशुद्ध झाली, तिला जाग आली तेव्हा ती एका लॉज वर, एका रूम मध्ये होती, ती घाबरली आणि प्रश्न विचारायला लागली.. त्याने तिला शांतपणे कुरवाळत म्हंटले चांदणी शांत हो अग तुला भोवळ आली होती, मी खूप विचार केला कि तुला कुठे नेऊ, कुणी बघितले असते तर तुला घराचे ओरडले असते, तुझी इज्जत हि माझी इज्जत.. म्हणून माझ्या मित्राच्या लॉज वर घेऊन आलो. तुला आता बरं  वाटतेय का ?? तशी ती त्याला बिलगली तिला वाटले याला मी असाच समजत होते हा किती चांगला आहेस, शिकार मिळाल्यावर एका क्रूर कर्म्याचे डोळे कसे चमकतात तसे आदाबचे डोळे चमकले. इथेच चांदणी गोड जाळ्यात फसली. मग त्याने तिला शरीर काय सुख देऊ शकत ती जाणीव करून दिली.. तिथे कॅमेरे लावलेले होतेच बस्स आदाब च काम झालं.. चांदणी खुश होती कि चांगला, समजदार बॉय फ्रेंड मिळाला.. पण तिला काय माहिती होते कि याचा डाव काय आहे.. त्यानंतर त्याने तिला परत एकदा लॉज वर चालण्यास सांगितले तिने नकार दिला, मामेभावाने बघितले तर रागावेल असे कारण सांगितले, १-२ वेळा नकार दिल्यावर त्याने तिला तिचा अश्लील  विडिओ आणि फोटो पाठवले, तू आली नाहीस तर viral करेन अशी धमकी दिली तेव्हा ती तयार झाली, असे वारंवार त्याने तिला धमकी देऊन तिचे शारीरिक शोषन केले आणि तिचे फेक आधार कार्ड पण बनवले..

एक दिवस ती शॉप मध्ये बसली होती त्याने तिला येण्यास रेसांगितले तिने नकार दिला तर तो शॉपमध्ये येऊन भावांना सांगेन बोलला, तिला राग आला तिने फोन पटकला आणि आत गेली तर तिच्या मोठ्या मामे भावाने तिचा फोन चेक केला, तेव्हा त्याला सगळा  प्रकार लक्षात आला. त्याने तत्काळ सगळ्या भावांना बोलावले हिंदू जागरण  वाल्यांना कॉल केला..भावांनी त्याला धमकी दिली तर त्याने तिला आणि फॅमिलीला जीवे मारण्याची धमकी दिली .. 

सगळे नातेवाईक मिळून त्याला चोप दिला पोलिसांना कळवले, आम्ही तिचे समुपदेशन केले, FIR ची तयारी करून त्याच्यावर रेप, बोगस डॉकूमेंट्स बनवणे, जीवे मारण्याची धमकी आणि अश्या बऱ्याच केसेस लावण्यात आल्या .. 

शाहीन चे पण नाव FIR वर चढवले, तिची पण कसून चौकशी झाली, चांदणी ने सांगितले कि अश्या अजून ३ मुलींशी शाहीन मुस्लिम मुलांना भेटवते आहे, त्या सगळ्या मुलींना जागरूक करण्यात आले. चांदणी मुले त्यांचा जीव वाचला. चांदणी चे बाबा तिला हवापालट साठी राजस्थानात घेऊन गेले. अश्याप्रकारे चांदणी ची चांदबीबी होण्यापासून सुटका झाली..

पण अजून अश्या कित्ती शाहीन आणि अब्दुल इतर कॉलेज मध्ये मुलींना फसवत असतील कुणास ठाऊक..

मी अश्या खूप केसेस हॅन्डल केल्या पण त्यात, परत आलेल्या आणि लक्षात राहण्यासारख्या काही अजून केसेस मध्ये एक लग्न झालेली, लहान मुलीची आई, जी IT कंपनीत कामाला होती, दुसारी नर्स जी स्वतःच्या कलिग सोबत फसणार होती पण तिच्या लक्षात आले कि तो मुस्लिम आहे म्हणून वाचली,  तिसरी नीट ची तयारी करणारी, वाडिया कॉलेजची नॉर्थ इंडियन मुलगी, जिला जिहाद्यांने पळवून धरमशाला, हिमाचल प्रदेश मध्ये नेले होते, पण तिला पण घरी परत आणण्यामध्ये यश आले आणि आता ती छान शिक्षण घेतेय..

आज समाजात गरज आहे ती आई वडिलांनी मुला-मुलींशी दिलखुलास संवाद ठेवण्याची, मैत्रीचे नाते निर्माण करण्याची. त्यांना जागरूकता, समजदारी, नात्यांचा आदर, सनातन संस्कृतीचा, आदर, प्रेम आणि अभिमान शिकवण्याची..  प्रत्येक आई वडिलांचे हे प्रथम कर्तव्य आहे कि, आपल्या मुला मुलींना आपली संस्कृती, धर्म,  शाश्त्र आणि शस्त्र यांचे शिक्षण द्यावे.. आज सनातन  हिंदू धर्म शिक्षणाची फार आवशक्यता आहे.. तेव्हाच आपण आपल्या लेकींना आणि बहिणींना वाचवू शकू ... 

धन्यवाद 

स्वाती घुमरे 

हडपसर, पुणे 

 

पहाटेची अमर्याद ताकद तुम्ही सकाळी किती वाजता उठता? झोपायला कितीही उशीर झाला तरी, तरी रोज मी पाच वाजता उठतो! मोठी माणसं सांगायची, “लवकर निजे, लवकर उठे, त्यास आयु-आरोग्य लाभे !” आणि ते खरं आहे, हेल एरॉल्ड नावाचं एक जगप्रसिद्ध व्यक्तिमत्व आहे, ते एक प्रचंड यशस्वी व्यावसायीक होते, मोठ्या जिद्दीने त्यांनी एका अपघातामुळे आलेल्या शारिरीक विकलांगतेवर मात केली होती. पण २००८ च्या महामंदीत त्यांचा प्रचंड लॉस झाला, अब्जोपती हेल कर्जबाजारी झाला. पण तो हार मानणारा नव्हता, यातुन बाहेर कसं पडावं, हे विचारण्यासाठी तो आपल्या एका यशस्वी मित्राकडे गेला, मित्राने त्याला काय सल्ला दिला असेल बरं? “हेल, तु सकाळी लवकर उठ!” “बाकी सगळं आपोआप होईल” या चमत्कारिक सल्ल्याने हेल निराश झाला, त्याला काहीतरी आगळेवेगळे उपाय अपेक्षित होते, काही दिवस त्याने कसेबसे ढकलले, पण दिवसेंदिवस निराशा त्याला घेरत होती, मग नाईलाज म्हणुन त्याने सकाळी चार वाजता उठायची सुरुवात केली, आणि हेल सांगतो, त्याचं आयुष्यच बदलुन गेलं! पहाट आणि सुर्योदय इतके जादुई असतात का? इतक्या सकाळी उठुन काय करावं? ह्या प्रश्णावर हेल ने एक कोडवर्ड सांगितलाय. ‘SAVE’ आयुष्य बदलुन टाकणार्या सवयी आहेत- १) Silence – (ध्यान) - शांत बसुन स्वतःच्या आत डोकावणे, म्हणजे ध्यान! - स्वतःच्या आतल्या चेतनेला स्पर्श करणे, म्हणजे ध्यान! - मनाच्या कॉम्पुटरला फॉर्मेट करुन व्हायरस रिमुव्ह करणे म्हणजे ध्यान! - मन प्रफुल्लीत आणि ताजतवानं करण्यासाठी आवश्यक असते ध्यान! - माणसाच्या गरजा किती कमी आहेत, आणि सगळ्या चिंता किती व्यर्थ आहेत याची आत्मप्रचिती म्हणजे ध्यान! - अफाट, अदभुत आणि आनंददायी विश्वशक्तीसोबत स्वतःला जोडून घेणे, आणि स्वतःच्या मन-शरीराचा कणकण प्रफुल्लित करवुन घेण्याची कृती म्हणजे ध्यान! २) Affirmations – (सकरात्मक स्वयंसुचना) - अफरमेशन्स म्हणजे स्वसंवाद! - स्वतः स्वतःला सुचना देणं, - प्रचंड शक्तिशाली असलेल्या अंतर्मनावर आपण निश्चित केलेलं ध्येय कोरणं! - येत्या पाच वर्षात, येत्या एक वर्षात, पुढच्या एका महिन्यात, पुढच्या एका आठवड्यात, आणि आज दिवस भर मी काय काय करणार आहे, याचं मनातल्या मनात पुन्हा पुन्हा रिव्हीजन करणे म्हणजे स्वयंसुचना! - स्वयंसुचनांमुळे कल्पना खोल अंतर्मनात झिरपतात, आणि नाटकीयरित्या सत्यातही उतरतात. - अंतर्मनाची शक्ती प्रचंड असल्यामुळे तिथे रुजलेला प्रत्येक विचार मग तो चांगला असो की वाईट, खराच होतो. - आपले पुर्वज म्हणायचे, शुभ बोल नाऱ्या!..किंवा जिभेवर सरस्वती असते, आपण बोलु तसेच घडते, जिभेवरचे देवता तथास्तु म्हणते, वगैरे वगैरे - या सगळ्या अंधश्रद्धा नव्हत्या, ह्यामागे मनोविज्ञान आहे. - एखादी गोष्ट हजारो वेळा बोलली तर ती अंतर्मनात प्रक्षेपित होते, मग अशुभ कशाला बोलायचे? - वाईट बोलुन विनाशाला आमंत्रण देण्यापेक्षा, ‘या सुखांनो या’!... ३) Visualize – (चांगल्या कल्पना मनात घोळवणे.) तीव्र इच्छा पुर्ण झाली आहे, अशी मनातुन कल्पना करणं, ती पुर्ण झाल्याचा आनंद व्यक्त करणं आणि मनःपटला वर तिला बारीक सारीक रुपात साकारणं, म्हणजे व्हिज्वलायजेशन! - कल्पनाशक्ती ही भगवंताने माणसाला दिलेली सर्वात अनमोल आणि सर्वात प्रभावशाली भेट आहे. - कल्पनाशक्तीचा योग्य वापर केल्यास साधारण माणसाचं यशस्वी व्यक्तीमध्ये रुपांतर होतं. - दररोज आपण आपली ध्येयं पुर्ण झाली आहेत, असं मनात घोळवलं पाहीजे. - पोहण्याच्या स्पर्धेत सुवर्णपदकांची रास उभी करणारा मायकेल फेल्प्स म्हणतो. ज्यावेळी मला झोप येऊ लागते, तेव्हा मला जे नक्की करायचे आहे, ते मनातल्या मनात बघण्याचा मी प्रयत्न करतो. - ऑलंपिकविजेती एथलिट लेन बीचले म्हणाली होती, मागचे चार वर्ष मी एकच निकाल डोळ्यापुढे आणत होते, ते म्हणजे, मी हातात विजेतापदक घेऊन उभी आहे, आणि माझ्यावर शॅंपेनचा वर्षाव होत आहे. - मायकेस स्मिथ म्हणाला, मी मला हवे असलेल्या स्वप्नाचे रेखाचित्र कागदावर रेखाटतो, स्वप्नांबद्द्ल टिपण लिहतो, आणि वेगवेगळ्या पद्धतीने त्याला डोळ्यांसमोर उभे करतो. - प्रसिद्ध उद्योगपती अझीम प्रेमजींना त्यांच्या यशाचे रहस्य विचारले तर ते म्हणाले, “यश दोनदा मिळते, एकदा मनात आणि दुसऱ्यांदा वास्तव जगात!” ४) Exercise – (व्यायाम) - शरीरातुन आळसाला पळवुन लावण्यासाठी, शरीरातील उर्जा वाहती ठेवण्यासाठी, मनाने कणखर आणि आनंदी राहण्यासाठी आवश्यक असतो, व्यायाम! - शरीर आळसावलं की मन भ्रष्ट झालंच समजा! - व्यायाम, योगासने, प्राणायाम यांच्या माध्यमातुन उर्जेला वळण न दिल्यास ती अतिरिक्त मैथुनाकडे वळते, आणि माणुस वासनांचा गुलाम बनतो. - वाईट सवयींचा गुलाम झालेल्या माणसातले चैतन्य हरपते, अशा व्यक्तीला एकाकी असल्याची जाणीव अस्वस्थ करते. - तो कशावरच एकाग्र होवु शकत नाही, आणि म्हणुन तो आनंदी होवु शकत नाही, मनात एक अनामिक भय तयार होते. - ह्या सगळ्या दुष्ट श्रंखलेला तोडण्याचा एकच उपाय, तो म्हणजे, व्यायाम करा, डिप्स मारा, सुर्यनमस्कार घाला, पुलअप्स करा, ट्रेडमिलवर घाम गाळा, - शरीरातले चैतन्य जिवंत ठेवा. Reading and Scribing – Reading – (वाचन) - पुस्तकं वाचणारी माणसं एका आयुष्यात अनेक आयुष्य जगतात. - पुढच्याच ठेस, मागचा शहाणा, ह्या न्यायाने दुसर्यांच्या अनुभवाने शहाणे होणारे लोक जगावर राज्य करतात. - वॉरेन बफे, बिल गेटस, मार्क जुकरबर्ग हे सगळे आठवड्याला दोन पुस्तके वाचून पूर्ण करतात. Scribing – (लिहिणे.) - माझे ठाम मत आहे, की माझ्या आयुष्यातल्या खडतर काळात मी जर लिहीत राहीलो नसतो तर मी आज जिवंत राहीलो नसतो. - लिहिल्याने तुमची तुमच्याशी नव्याने भेट होते. - लिहिल्याने मन रिकामे होते, दुःख नाहीसे होते, मनात नव्या उर्जेचा संचार होतो. - लिहल्याने नवे रस्ते उघडतात, नव्या प्रगतीच्या वाटा खुलतात. - म्हणुन संतानी सांगून ठेवले आहे, दिसामाजी काहीतरी लिहीत जावे. - लिहणं, हे सुद्धा स्वसंवादाचं प्रभावी साधन आहे. - लिहिल्याने विचार पक्के होतात. - सकाळी उठल्यावर आज दिवस भर मी काय करणार आहे, ते लिहावं, - एखादी समस्या छळत असेल तर ती लिहून त्याचे उपाय लिहावेत, - मनाला स्वप्नांच्या आकाशात मुक्त पणे पाठवुन कागदावर स्वप्ने रेखाटावीत. - ती स्वप्ने पूर्ण करण्यासाठी मी काय काय करणार आहे, त्याचं प्लानिंग, नियोजनही लिहावं, - आणि रोज स्वतःला कामे नेमुन द्यावीत, आणि पुर्ण झाली की स्वतःला विजयी घोषित करावं. - लिहिल्यानं मन मोकळं होतं, चिंतांचं ओझं हलकं हलकं होतं! - जवळच्या व्यक्तीला पत्रं लिहावीत, कधी प्रेरणादायक किस्से कहाण्या लिहाव्यात. - अशाने अंतरंग फुलुन येतात, उर्जेचा स्रोत खळखळत वाहतो. ह्या SAVE सवयींपैकी प्रत्येक सवय आयुष्य बदलुन टाकणारी आहे. वरील सवयींपैकी किती सवयी तुम्ही स्वतःला लावुन घेतल्या आहेत. मला ह्या सगळ्या सवयींचा खूप खूप फायदा झाला . तुम्हालाही ह्या सवयी उपयुक्त ठरतील. सुदैवाने म्हणा अथवा दुर्दैवाने म्हणा, पण आता आपल्यापैकी प्रत्येकाकडे भरपूर रिकामा वेळ आहे...तो वेळ नकारात्मक पोस्ट वाचून त्यावर चिंतन करण्यात वाया घालवावा की वरील पैकी कोणत्याही एका किंवा जमत असल्यास सर्वच गोष्टी अमलात आणण्यासाठी प्रयत्न करायचा हे सर्वस्वी आपणच ठरवायचे आहे...कोणतीही गोष्ट अंगवळणी पाडण्यासाठी किमान 21 दिवसांचा सराव आवश्यक असतो...आणि आपल्याकडे आता कदाचित 21 पेक्षा जास्त दिवस रिकामे असणार आहेत..तेव्हा या वेळेचा सदुपयोग करून भावी जीवनासाठी सशक्त मन आणि सशक्त शरीर बनवू.... अशी वेळ व संधी पुन्हा येणार नाही व ती येऊ ही नये..... वेळ आहे स्वतःवर काम करण्याची....स्वतःसाठी जगण्याची.....आलेल्या परिस्थीचा फायदा करून घेण्याची..... उगीचच मनात भीती उत्पन्न करणारे मेसेजेस फॉरवर्ड करण्यात आणि वाचण्यात वेळ वाया घालवू नका.... काळजी घ्यायची आहे,काळजी करायची नाही.

वाहनांची पूजा व त्या मागचा उद्देश्य - वैज्ञानिक विचार  

'अध्यात्म' हा  विज्ञानाचा पाया आहे हे खरे आहे. आपल्या देशात, भारतीय संस्कृति मधे असे किती तरी  ग्रंथ आहेत व श्री ज्ञानेश्वर व समर्थ रामदास सारखे योगी-महात्मे- संत आहेत ज्यांनी आपल्या लेखनातून व  कृतीतुन  हे जगाला  पटवून दिले आहे - सम्पूर्ण विश्व हे या पिण्डातच सामवलेले आहे व अध्यात्मातुन - विज्ञान च नाही  तर खुप काही साध्य करता येते। 

योग/अध्यात्म मार्ग आरंभिला की पिंडातच विश्व सामावून त्यांची संपूर्ण जाणीव व ज्ञान प्राप्त होते आणि अक्ख विश्व तुमच्या सेवेसाठी तयार असते - काहीही अशक्य नसते....। 

पिंड म्हणजे काय तर हा मातीचा गोळा ज्याला आपण "शरीर" म्हणतो। 

शरीर- सगळ्यात स्थूल व जड़ लेवल ऑफ़ एक्सिस्टन्स आहे । जे श्वास आहे तोवर जिवंत असते. 

प्राण /एनर्जी लेवल वेगळीच तिच्या शिवाय काहीच कार्य  होत नाहीत  व सगळ्यात महत्वाची  व सुक्ष्म  लेवल म्हणजे आत्मा।। आपण म्हणतो ना - तुझे शरीर, त्याचे शरीर - हाच तो  'तू,' 'तों , मी ' म्हणजे 'आत्मा'....

ऑटोमोबाइल्स किंवा मशीन म्हणजे तरी काय - मनुष्यने तयार केलेले एक यंत्रच !! पण कोणतेही यंत्र किंवा मशीन एखाद्या पेट्रोलियम पदार्थाशिवाय किंवा बैटरी किंवा इलेक्ट्रिक शिवाय किंवा एयर, किंवा वाटर शिवाय चालत नाही हे तेवढेच खरे. 

जसे शरीर चालावे म्हणून आपण जेवण करतो तसे गाड़ी चालवायला पेट्रोल पाहिजेच । जरी आपण गाडी चालवत असलो तरी गाड़ीत पेट्रोल नसले तर गाडी चालेल का??

आता प्रश्न येतो की, पेट्रोल / डिज़ल येत कुठून?? मनुष्याला जे-जे आवश्यक पदार्थ आहेत ते सगळे आपल्याला कोण देत ?? 

धरती माता -  अन्न वस्त्र निवाराच नाही  तर पेट्रोलियम, खणिजे, क्रूड आयल, मेटल्स, गोल्ड, सिल्वर , माणिक, मोती हे सगळे फ़क्त धरती माताच आपल्याला देते.. 

म्हणजे एकंदर आपण  अन्न वस्त्र निवारा  शिवाय इतर सगळ्याच गोष्टी साठी - धरती मातेवर म्हणजेच लक्ष्मीमाते वर अवलंबून आहोत।।। सोन्या नाण्या पासून तर गाडीत लागणारे पेट्रोल डीज़ल पण लक्ष्मी माताच आपल्याला देते..... 

आता एनर्जी बद्दल बघूयात। एनर्जी म्हणजे शक्ति! शक्ति कशी तयार होते. थर्मोडायनामिक्स च्या नियमप्रमाणे "एनर्जी नेवर गेट डिस्ट्रॉइड" हे तर माहिती असेलच। मग ती'च तर आहे शक्ति माता  - शक्ति माता म्हणजे दुर्गा जी कधीच डिस्ट्रॉय होत नाही  व प्रत्येक कार्य करतांना तीची गरज लागतेच। सुप्त रुपाने ती सगळीकडे असतेच पण  शक्तीला जागृत करावे लागते एकदा एनर्जी/शक्ति तयार झाली की ती कार्यामधे यूज़ होते।

आपल्या मानवी शरीरात  एनर्जी - पाणी व ऑक्सीजन च्या मदतीने जेवनावर क्रिया झाली की शक्ती तयार होते । ऑटोमोबाइल्स मधे जी शक्ति लागते ती पेट्रोलियम पदार्थांनी तयार होते।

मशीन / गाड़ी हे शक्तीचे प्रतिक आहेत जे लक्ष्मी मातेच्या साथीने चालते। प्रत्येक मशीन, प्रत्येक ऑटोमोबाइल हे शक्तीचे प्रतिक आहे. व  प्रत्येक मोटर, गाडीचे ऑटोमोबाइल्स चे  डिज़ाइन हे सरस्वतीच्या शिष्याने तयार केलेले असते। म्हणजे सरस्वती मातेचा पण आशीर्वाद आलाच. 

आपल्या संस्कृति मधे  दुर्गा माता, लक्ष्मी माता व सरस्वती मातेची पूजा करतात म्हणून आपल्या घरी - ऑफिस - कारखान्यांमधे  मशीन्स, ऑटोमोबाइल्स एंड गाड्यांची पूजा करण्याची पद्धत आहे।  त्यामागे हे साइंस बेस्ड अध्यात्म आहे - की संपूर्ण जग हे तो परमेश्वर - शिव व माता  शक्तीने बनलेले आहे.  त्या शिवचेच वेगळे रूप  आहेत - ब्रम्ह आणि विष्णु  तसेच शक्ति मातेचेच रूप आहेत - लक्ष्मी व सरस्वती। 

ज्या वाहनावर आरूढ़ होवून आपण या घाई गर्दीच्या काळात आपल्या कामासाठी बाहेर निघतो। त्या वाहना बद्दल आदर दाखवणे, त्याला नमस्कार करने म्हणजे बूरसट विचार नसुन। त्या शक्ति माते बद्दल आदर दाखवणे आहे जी आपल्याला सुरक्षित प्रवास करवुन, सुखरूप आपल्या डेस्टिनेशन ला पोहोचवते। वाहनाला केलेला नमस्कार व पूजा त्या त्रिदेवींना- दुर्गा-लक्ष्मी-सरस्वती ला पोहोचतो . कारण ह्याच त्रिदेवी आपल्याला वाहन (ऑटोमोबाइल), त्यातले इंधन व वाहन चालवण्याची बुद्धि देतात।

म्हणून पूर्वीपासून वाहनांची व मशीन्सची पूजा करन्याची पद्धत आहे - ते आपले संस्कार आहेत .... 

माझ्या प्रिय बंधु-भगिनींनो, 

कृपया लक्ष देवून वाचा व समजून घेण्याचा प्रयत्न करा.. हीच विनंती, तरीही कही चूक झाल्यास क्षमस्व!!

जेव्हा देश स्वतंत्र होता व प्रत्येक प्रांताचे  वेगवेगळे राजे राज्य करीत होते तेव्हा  या भारताची या हिंदू राष्ट्राची विविधता- सौंदर्य - समृद्धि, बघुन परकीयांनी आक्रमण केले व या देशावर ताबा घेण्याचा प्रयत्न केला तेव्हा सुद्धा काही लोकांच्या फितूरीमुळे, देश द्रोही व गद्दारी मुळे या देशाचे हाल - हाल झाले स्वताच्याच देशातील लोकांना म्हणजेच स्वकीय हिंदुना साथ न देता परकीयांना साथ देवून कित्येक फितुरांनी हा देश विकला स्वहस्ते परकीयांच्या स्वाधीन केला।  तेव्हाही बरेच वर्ष गुलामगिरित राहून त्यांच्या जाणिवा लुप्त झाल्या, लोकांचा आत्मा /जमीर जागेच होत नव्हते। त्यात काही होते जे - 'मसीहा' येण्याची वाट बघत होते  व  काही फक्त पंढरपेशी लोक होते जे -"माझे निभतेय ना मग लोकांना मिळत नाही याचे मला काय?" - या वृत्तीचे होते।  हे असे लोक कधीच कुणाचा विचार करीत नाहीत, फक्त मिरवायचे, दुसऱ्यांच्या फंदात पडून काय  मिळते ?? या वृत्तीचे फ़क्त नी फ़क्त स्वताचा विचार करणारे व  स्वताचा फायदा बघणारे।  

आपला देश पारतंत्र्यात होता तेव्हा पासुनच या देशात फितूरी, गद्दारी, चापलूसी, स्वार्थ वृत्ति आणि पांढरपेशीपणा (मरू देत त्यांना मला काय करायचे - हि वृत्ती )  हे समाजाला व देशाला लागलेले रोग आहेत। छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या काळातही अनाजी पंत, काणोजी शिर्के सारखे कितीतरी स्वताला चांगले म्हणवून घेणारे पंढरपेशी गद्दार होते ज्यांच्या स्वार्थपूर्ति साठी त्यांनी कुणाचाच विचार केला नाही। ... व शिवजी महाराजांनी स्थापन केलेले व संभाजी महाराजांनी सांभाळलेले  स्वराज्य मुस्लिमांच्या व इंग्रजांच्या हाती गेले.... 

१९४७ ला कित्येकांच्या बलिदानानन्तर स्वातंत्र्य सुर्य उजाडला पण त्याला देशातील स्वार्थ साधूंनी जपले नाही, आप्पलपोटी  नेत्यांनी स्वार्था पोटी देशाला देशोधडीला लावण्या इतपत मजल गाठली,....देशाचे तुकडे केले व महान झाले, देशातील खऱ्या क्रांतिकारकांना बाजुलाच ठेऊन स्व:ता मोठेपण घेतले व चुकीचे निर्णय घेवुन नेहरू- गांधी  व त्यांची आपलपोटी  कांग्रेस यांनी  ६० वर्षात देशाचे लचके तोडले... 

२०१४ मधे देशाला परत एक शिवाजी लाभले - 'नरेंद्र मोदी' न्यू जनरेशनचे  "शिवाजी राजे"  त्यांनी देशाला सावरले, परकीय संबंध वाढवले, गुंतवणूक वाढवली, देशाची वित्तिय परिस्थिति सुधारली, देशाला स्वच्छ व डिजिटल बनवण्याचे प्रयत्न सुरु केले, हिंदूंचा अत्यंत महत्वाचा - हजारो वर्षांचा श्रीराम मंदिराचा प्रश्न सोडवला व निर्णय हिंदु साठी दिला, कश्मीरवर वारंवार हमले करणाऱ्या पाकिस्तानला त्यांच्या देशात घुसून मारले, चंद्रयान सारखे प्रोजेक्ट्स स्वता जातीने बघितले, नोटबंदी  करून भ्रष्टाचाराला आळा घातला  व आता  CAA  कायदा आणून आपल्या देशाची सेफ्टी व सुरक्षितता मजबूत करण्याचा प्रयत्न करीत आहेत तर त्यांच्या वर कित्ती आरोप - प्रत्यारोप सुरु आहेत।।।।

आणि आपल्यातले कितीतरी पांढरपेशी लोक याकडे लक्ष देत नाहीत, व्हाट्सप्प ग्रुप व सोशल मिडिया ह्या फालतू गोष्टीं डिसकस करण्यासाठी साठी नाहीत असे वक्त्यव्य करतात ... म्हणजे त्यांना देशाच्या सुरक्षिततेशी काहीच घेणे देने नाही।

हीच लोक़ स्वताच्या सोसयटीत कुणाला परक्यांना विना परवानगी व शहानिशा केल्याशिवाय शिरण्याची/घुसण्याची बंदी करतात। का तर त्रास होऊ नये व कुटुंबाच्या सुरक्षिततेसाठी। CCTV कॅमेरे पण लावतात सोसयटीच्या सेफ्टी साठी चोरांनी आत येऊ नये म्हणून ....

पण देशात मात्र कुणीही कधीही घुसपेठी करायची का ??  यायचे चोरया - मारया करायच्या व उघड़ छातीने फिरायचे  हे कैसे कुणाला मान्य हो शकते याचेच आच्छर्य  वाटते .... कारण अश्या छोट्या -  छोट्या सोसाइटयांनीच तर देश बनतो ना ?? आपल्या सोसायटीची सुरक्षा जशी आवश्यक आहे तशीच देशाची सुरक्षा आवश्यक नाही का??  देश सुरक्षित राहिला तर तरच सोसायटी सुरक्षित राहील, गांव सुरक्षित राहील.......बरोबर ना ?? 

मग सांगा देशात घुसणाऱ्या /आलरेडी घुसलेल्या लोकांची नको का शहानिशा व्हायला ??? 

त्यांचे कागदपत्र, ओळख पत्र नकोत का तपसायला ?? आणि हे सगळ कुणासाठी देशात राहणाऱ्या देशवासियांच्या सुरक्षिततेसाठीच ना ?? 

आपल्याच सुरक्षेचा प्रश्न असूनही आपणच त्याच्या विरोधात वागायचे का?? 

का हे दर्शवायचे की मला त्याच्याशी काहीच घेणे देने नाही, काय गोंधळ घालायचा तो ते मोदी घालत बसोत, मला उगीच मध्ये पडायचे नाही... मी इकडूनही बोलत नाही न तिकडूनही नाही.. 

मला एक सांगा सोशल मिडिया, व्हाट्सअप ग्रुप फ़क्त फोटोज, डीपी, जोक्स एंड टिकटॉक विडिओ बघण्यासाठीच आहे का ??  

मुळीच  नाही !!   व्हाट्सअप ग्रुपच नाही तर सम्पूर्ण सोशल मीडिया वेळ पडली तर आपल्या सर्व बंधू-भगिनींना सावध करण्यासाठी व जागरूक करण्यासाठी पण आहे.... 

नव्हे अश्या वेळी तर फ़क्त जागरुकते साठीच आहे...... 

कारण देशाच्या सुरक्षिततेचा सवाल असतांना, आपल्या सारख्या सुशिक्षित जन सामान्यांचे कर्तव्य आहे की स्व:ता जागरूक असणे व दुसऱ्यांना पण जागरूक करणे...... 

जागे व्हा !! आपण हिंदू !! आपण मराठी - मराठी मनाला 'श्री शिवाजी महाराजांचा ' नेहिमच अभिमान वाटतो ... 

याच शिवबाच्या मराठी प्रांतात, मुठभर लोक औरंग्या सारख्या खुनशी व मुसलमान बादशहाला 'संत' म्हणवुन घेण्यासाठी आंदोलन करतात - हे आपण  मराठी भारतीयांनी का खपवुन घायचे??

तूम्हिच सांगा ??? परमुलक्याच्यां आक्रमणामुळे एवढे वर्ष आपण जूलूम सहन केला, तेव्हा एका मराठी वीराने (शिवजी राजे) शुन्यातून सेना उभी करुन हे राज्य स्थापीत केले .. व संपुर्ण जगला 'स्वराज्य' म्हणजे काय ते दाखवून दिले ...आज संपूर्ण जगात फक्त एकुलते-एक हिंदु राष्ट्र आहे - 'भारत' आणि त्यातल्या हिंदुनिच जर हिंदुत्वा ला समर्थन नाही केले, साथ नाही दिली तर कोण देईल/कोण करेल ??? 

राजे शिवाजी- संभाजींच्यावेळी जी चुक अनाजी पंत, शिर्के आणि ईतर राज द्रोह्यांनी केली तशीच चुक परत होवु नये असे वाटते...

आपण हिंदु लोक जर आपल्याच विरोधात आंदोलन करीत रहिलोत तर आपल्या पुढच्या पिढीला मोकळा श्वास घायल्या आपले हे एकुलते- एक स्वतंत्र हिंदु राष्ट्र राहील का हो ??

आपली मुल- मुली स्वतंत्र जगु शकतील का ??? याचा विचार नको का करायला एका सुशिक्षित भारतीय व्यक्तिने ???

आपल्या सारख्या सुशिक्षित जन सामान्यांचे कर्तव्य आहे की स्व:ता जागरूक असणे व दुसऱ्यांना पण जागरूक करणे......  जागे व्हा !!  

श्री गजाननाची किमया....

श्री गजानन, जय गजानन !!

श्री  गजानन महाराज व माझा जीवन प्रवास  -

भाग १ 

मी स्वाती भूषण घुमरे,आता सध्या (2018 पासून) मी व भार्गवी माझी लेक, आम्ही चिंचवड़- पुणे इथे राहतो। मी जिओमेट्रिक्स रोबोट्स कंपनीत एडमिन मैनेजर व  ऑपरेशन्स कोऑर्डीनेटर  या पदावर काम करते - आल ऑपरेशन्स,इंपोर्ट/एक्सपोर्ट व प्रोक्यूर्मेंट सांभालते।

पूर्वाश्रमातील कु. स्वाती बबनराव ढोमणे। आम्ही तीन भावंड, मोठा दादा व आम्ही दोन बहिणी, परिस्थिति साधारणच। माझे बाबा श्री बबनराव देवराव ढोमणे, आर्मी मधे होते व नंतर सिविल जॉब, त्यामुळे नेहमीच ट्रांसफर होत असायची, अगदी लहान होतो तेव्हा आम्ही रामटेकला (माझे आजोळ) तिथे राहायला होतो। तेव्हापासून मला आध्यात्म्याची आवड लागली. लहानपणा पासून मी बघितले आमच्याकडे गजानन महाराजांची भक्ती होती, माझी आई, सौ. निर्मला ढोमणे, नावाप्रमाणेच निर्मळ व प्रेमळ; श्री गजानन महाराजांची पूजा करायची,पोथी वाचायची। तिच्या मुळेच मला श्री गजानन विजय ग्रंथ वाचण्याची आवड निर्माण झाली. अगदी इयत्ता सहावित -सातवित असतांना मी परायणला सुरुवात केलि ते आज पावेतो जसे जमेल तसे परायण करते (जागतिक पारायण ग्रुप  - शशिकांत दादा पोकळेंच्या ग्रुप मधे सहभागी आहे ).  

लहान पणापासून  काहीही झाले तरी (परीक्षा असो की काही संकट येवो ) आम्हाला एकच सहारा माहिती होता तो म्हणजे - श्री गजानन महाराज.  

मला अजूनही लहानपणीची ती रात्र आठवते, मी आठवी - नववीत असेन, आमच्या कड़े जीजी (आईची आत्या) आली होती, त्यावेळी आम्ही मच्छरदानी लावायचो। जीजी मच्छरदानित झोपायला गेली व अचनाक लाइन गेली म्हणून बाबा तिच्या पलंगाच्या कोपऱ्यात ठेवलेला टॉर्च घेण्यासाठी उठले, मच्छरदानी लावली असल्यामुळे बाबांनी भिंतीच्या कडेने जावून टॉर्च घेण्यासाठी हात पुरविला व टॉर्च घेवुन वळुन यायला निघाले तर अग आई ग - बाबांचा आर्त किंकाळी ऐकु आली, आमच्या सर्वांच्या काळजात धस्स झाल. काय झाले हो? आई म्हणाली "डोळ्याला खीळा लागला ग, डोळा फुटला बहुतेक।बाबांचे शब्द ऐकून आई म्हणाली - हे देवा, गजानना, हे काय झाले अन्धारात भलतेच ??  तेवढ्यात लाइन आली व बाबांचा रक्त बंबाळ डोळा बघुन आईला तर भोवळच आली, बहिन रडायला लागली. पण मी मात्र खंबीर होते,  मला विश्वास होता गजाननावर ते अस काही होवू देणार नाहीत। मी बाबांना एका खुर्चीवर बसवल, बहिनीला आई साठी पाणी आणायला सांगितल व मी धाव घेतली देवघरा कड़े "गजानना प्लीज बाबांच्या डोळ्याला कहिहि होवू देवू नकोस आमच्या साठी प्रथम वैद्य आजही गजाननच आहेत। मी अंगारा घेवुन आले व आधी बाबांना लावला। बाबांंच्या डोळयाचे रक्त पुसले, पाणी  दिले। रात्रि दवाख़ानेही बंद असतात म्हणून आई व जीजी चिंता ग्रस्त दिसत होत्या। थोड्यावेळाने रक्त थांबले म्हणून बाबांनी जरा डोळा उघडून बघितला तर काय आच्छर्य  बाबांना  त्या डोळ्याने दिसत होते। सगळी माझ्या गजाननाची कृपा। त्यारात्री जे मलम घरी होते टेक लावून बाबा झोपले व दुसऱ्या  दिवशी डॉक्टरला दाखविले, डॉक्टर पण अचंबित झाले की, पापनी फाटून आत भुभुळाला पण मार लागला होता तरी डोळा मात्र शाबूत होता। हा चमत्कार फक्त माझा गजाननच करू शकतो। आम्ही सगळ्यांनी अगदी मनापासुन त्यांचे आभार मानले व त्या वयात मी दाखविलेल्या हिम्मती बद्दल जीजीने मनभरुन माझे कौतुक केले पण 'तो विश्वास, ती हिम्मत" मला माझ्या गजानन भक्ति मुळेच तर मिळाली होती हे तेवढेच खरे .....

भाग २

वरील घटनेमुळे माझा गजाननावरचा विश्वास अजुन पक्का झाला होता। दहावित शाळेतुन पहिली यावी ही माझी व घरच्यांची इच्छा होती व तसा अभ्यास ही मी केला होता। परीक्षेतील कॉपी करने हा प्रकार मला अजिबात आवडत नाही परंतु भरपूर लोक कॉपी करतात। परीक्षा सुरु झाली सेंटर जरी आमच्या शाळेतच मिळाले होते। पण दुसऱ्या शाळेच्या कॉपी करनारया मुलांचा पण नंबर आमच्याच शाशालेट होता।  माझ्या मागचा मुलगा कॉपी करतोय हे माझ्या लक्षात आले होते।  मला कॉपी कारणाऱ्यांचा राग येतो, त्यामुळे मी माझ्या मागच्या मुलाला कॉपी करू नकोस नाहीतर नाव सांगेन अशी धमकी पण दिली। त्याला राग आला असावा। साइंसचा  पेपर होता व माझा आवडीचा विषय असल्यामुळे अभ्यास पूर्ण झाला होता।  पेपर हातात आल्या बरोबर मी गजाननाला नमन करून पेपर लिहायला सुरुवात केलि मधे मधे कॉपी करणाऱ्या मुळे लक्ष विचलित व्हायचे पण मी परत एकाग्र होवून लिहायचे।  मधेच कॉपी तपासन्यासाठी टीम आली व् माझ्या मागे असणाऱ्या मुलाने बदला घ्यायचा म्हणून, त्याच्या जवळची कॉपी पेपर बोळा करून मुददामून माझ्या टेबल खाली टाकला। मी या गोष्टीपासून अनभिज्ञ पेपर लिहिण्यात मग्न होते, तेवढ्यात ते सर माझ्याजवळ येवून उभे रहिले व माझ्या हातातील उत्तरपत्रिका हिसकून स्टैंडप म्हणाले, मला वाटले माझी कही चूक झाली असावी म्हणून मी काय झाले सर विचारले तर ते टेबल खाली बोट दाखवुन म्हणाले - कॉपी करता व काय झाल विचरता, मी मागे बघितले तर तो मुलगा खुन्नस ने माझ्याकडे बघत होता. मनात धस्स झाल (कारन त्यावेळी रेस्टीकेट होने म्हणजे मोठी मान हानि वाटायची चांगल्या घरच्या लोकांना) अंगाचा थरकाप उडाला पण मी ठामपणे म्हंटल ती कॉपी माझी नाहीये, मी कॉपी करत नाही। त्यांनी तो  पेपर चा बोळा उचलायला लावला व् त्यात जे लिहिले होते ते माझ्या पपरमधे शोधु लागले, मी धास्तावले होते पण मनात गजाननाचा अखंड धावा सुरु होता। बराच वेळ तय प्रोसेस मधे गेला शेवटी  ते इंस्पेक्टर एका टीचर ला म्हणाले की ही कॉपी इचि वाटत नाही कारण ह्या मुलीचे उत्तर यामधील उत्तरापेक्षा खुप वेगळे आहे.  २० मिनीटानी मी परत लिहायला सुरुवात केली। खुप वेळ फुकट वाया गेला होता। तरी पेपर भराभर सोडवला पण जो विषय पैकी तो पैकी घेण्याचा होता त्यातच ऐसे विघ्न आले होते, आता मी पहिली येणार की नाही यात थोड़ी शंका होती पण श्री गजाननाच्या कृपेने फर्स्ट क्लास मधे पास ही झाले व शाळेतून पहिलीही आले। अश्या पद्धतीने वेळोवेळी गजानन महाराज आम्हाला साथ देत होते. 

परीक्षा संपली व मी ठरवलेले परायण सुरु केले - त्यात डॉक्टर कवर यांची महाराजांना जेवू घालण्याची इच्छा महाराजांनी कशी पुरवली - ती गोष्ट  मनात घर करून बसली। माझ्याही मनात  एक विचार आला की, मी पण तुमची भक्त आहे, माझा नैवेद्य ग्रहण करायला पण तुम्ही याल ना? आतून विश्वास होता -महाराज नक्की येतील। गुरवारी परायण समाप्ति होती आईने भाकरी -झुनका, शिरा केला व मी वाचायला बसले मनात द्वंद सुरू होते तुम्ही नक्की येणार ना, यावेच लागेल। कसे यायचे, कुठल्या रुपात यायचे ते तुम्ही ठरवा पण या नक्की। मी वाट बघते तुम्ही जेवल्याशिवाय मी जेवणार नाही हे ठरले।  अध्याय झाला आरती झाली पुष्पांजलि नैवेद्य सगळ झाल तरी कुणीच आल नाही। मी आईला विचारले आई अजुन गजानन महाराज आले कसे नाहीत ग ?? आई म्हणाली कदाचित आपण तेवढे पुण्यवान नसू ; जाउ दे  तुझी श्रद्धा आहे ना त्यांच्यावर तेवढेच खुप आहे तू जेवुन  घे। असे म्हणुन आईने ताट वाढायला घेतलित। माझ्या मनाची मात्र घालमेल सुरु झाली, डोळ्यातुन अश्रू वाहायला लागलेत माझ्या भक्तित शक्तिच नाही असे वाटायला लागले, खूपच पोरक झाल्या सारख वाटत होत, अश्रु थांबत नव्हते।  तेवढ्यात दारातुन हाक ऐकू आली - कुणी आहे का घरी ?? अश्रु पुसत मी दाराकडे धावले; मला मनात संकेत मिळाला होता  की, तुझे गजानन महाराज आले आहे बघ....
खरच दारात पांढरे शुभ्र धोतर, पांढरा सदरा व डोक्यावर छान मखमली टोपी घालून गोरे-गोरे अण्णा उभे होते (आईचे मामा) मी खुप खुश झाले, माझ्यासाठी  माझे गजानन महाराज त्यांच्या रुपात आले होते, माझा हट्ट पुरवायला। माझ्या आनंदाला पारावार उरला नाही. मी त्यांचे पाय धुतले, त्यांचा हात धरुन त्यांना पाटावर बसविले, कपाळाला गंध लावले व प्रेमाने जेवायला वाढले माझ्या डोळ्यात आता आनंदाश्रु होते। जेवणा नंतर त्यांनी मला एक संकट काळी म्हणण्याचा मंत्र दिला व आम्हा सगळ्यांना आशीर्वाद देवुन निघुन गेले. काहीही खबर नसतांना अचानक अण्णा आजोबा त्याच दिवशी, त्याच वेळेस कसे आलेत व त्यांनी मला एक गुरु मंत्र ही दिला हे सगळे एक गूढ़च आहे - हे घरच्यांना जरी अगदी नार्मल वाटले तरी माझे अंतर्मन मला सांगत होते की मामा आजोबांच्या रुपात माझे श्री गजानन महाराज माझा बाल हट्ट पुरवून गेलेत।  जय गुरूदेव दत्त।

भाग ३

पुढे जीवनात त्यांच्या कृपेच्या अश्या छोट्या छोट्या अनेक गोष्टी घडल्या, आम्ही मोठे झालो, आमची परिस्थिति साधारण च होती (मिड्लक्लास). १९९९ चा काळ माझ्या बहिणीच्या तृप्तीच्या लग्नाच्या वेळी घडलेली घटना सांगण्यासारखी आहे. मी एमएससी  करीत होते व बहिन  MA करत होती, लग्नाचा कही विचार केला नव्हता पण अचानक अकोल्याचे पाहुणे तृप्ति ला बघायला आलेत, ते पाहुणे आले तेव्हा दादा (सिविल इंजिनियर) व बाबा ऑफिस मधे होते व आम्ही दोघी कॉलेजमधे. तृप्ति ला कॉलेजमधून बोलावून घेतले. अजय रमेश क्षिरसागर - मुलगा पुण्यात 'भारत फोर्ज' ला मेकेनिकल इंजीनियर होता, वडील MSEB ला क्लास-वन ऑफिसर होते। स्थळ चांगले होते, आमची तृप्ति पण खुप सुंदर होती, त्यांनी तृप्तिला बघितले व लग्न इच्याशीच करेन असे सांगून मुलगा पुण्याला निघून गेला  पण आम्ही कुणीच मुलाला नीट बघितले नाहीं की बोललो सुद्धा नव्हतो । मुलगा सोडुन बाकी सगळे लोक दुसऱ्याच आठवड्यात लग्न पक्क करायला आलेत, आम्ही नाइलाजा ने हो तर बोललो पण मुलगा नेमका कसा हे बघन्या साठी दादाचे पुण्याला जायचे ठरले. दादा व माझा आतेभाऊ ऋषी निघाले पुण्याला। सगळ व्यवस्थित असेल तर येतांना शेगांवला गजानन महाराजांचे दर्शन घेवून ये आईने सांगितले. हे लोक पुण्याला पोहोचले दादा अजयरावांना भेटला, बोलला, त्यांचा स्वाभाव -वागणुक सगळ सगळ अगदीच  छान होत. त्यांच्या सोबत एक दिवस घालवुन हे दुसऱ्यादिवशी तिथुन निघनार तर ऋषि ची तब्येत  बिघडली त्याला डॉक्टर कड़े न्यावे लागले, शहर असल्यामुळे दादाचे भरपूर पैसे तिथे खर्च झाले  नंतर त्याचे औषध घेवून  कसेबसे शेगांव चे  टिकिट काढून हे लोक शेगांव ला निघाले। ऋषीच्या तब्येतीत कही सुधारणा दिसत नव्हती, त्याचा तापहि वाढला होता दादाला खुप काळजी वाटु लागली आता आपल्याकडे पैसे ही नाहीत शेगांव ते नागपुर दोघांचे टिकिट व याची तब्येत जर अशीच राहिली तर याला डॉ कड़े पण न्यावे  लागेल, जेवण, राहणे, डॉक्टरचा  खर्च व टिकिट  हे सगळ एवढ्याशा रूपयात कसे होणार या काळजीने दादा बिच्चारा त्रस्त झाला होता। 

ऋषीचा ताप वाढून त्याची शुद्ध हरपल्यासारखी झाली तेव्हा मात्र दादा घाबरला शेगाव जवळ होते पण दादा च्या डोळ्याला धारा लागल्या होत्या। शेगांव स्टेशन आले दादाने कसे बसे ऋषिला उतरवले व ऑटो त बसवून मंदिराकडे निघाला। त्याला एका देवळा बाहेरच्या बाकड्यावर बसवून त्याने दर्शन घेतले (तेव्हा आता सारखी एवढी गर्दी नसायची व देवळात डायरेक्ट एंट्री असायची) व बाहेर येवून विचार करत होता की आता काय व कसे करू डोळ्यात अश्रु आणून दादा उभा होता। तेवढ्यात एका गृहस्थाने दादाच्या खांद्यावर हात ठेवला व म्हणाला 'काय झाले बाळा? कसली चिंता करतोस?? दादाने  वळुन बघितले तर तर बाबांच्या वायचे एक ऊंच रुबाबदार व्यक्ति मागे उभे होते। पुढे ते म्हणाले "तुझ्या भावाला बऱ नाही ना ?? कुठे आहे तो ?? तुझ्या जवळ पैसे नाहीत का?? घाबरू नकोस मी मदत करेन तुला।" दादाला रडुच कोसळले, तुम्ही कोण? तुम्हाला कसे माहिती?? दादा ने विचारले, ते म्हणाले - शांत हो आधी , मी तुझ्यासोबत प्रवासात होतो, बघत होतो तुझी घालमेल। चल पहिले आपण त्याला डॉक्टर कड़े नेऊयात।  त्या व्यक्तिने ऋषिला एडमिट केले, औषधे घेवून दिलेत।  दादाला जेवू घातले, डॉक्टर शी बोलुन दुसऱ्या दिवशीचे नागपूरचे २ टिकिट काढून दिले व दादाच्या खिश्यात काही पैसे पण दिलेत खर्चाला । दादा म्हणाला - तुमचे उपकार मी कधीच विसरणार नाही, तुम्ही कुठे राहाता, नाव काय, मला तुमचा पत्ता दया, मी तुमचे पैसे नक्की परत करेन। त्यावर ते बोलले - " अरे जर अडचणीच्या वेळी माणसाला मदत करायची नाही तर मैग कधी करायची। " 

आणि काळजी करू नकोस गजानन महाराजांच्या दर्शनाला आलाय ना। मग सगळ्या चिंता तोच वाहील ना । असे म्हणून ते म्हणाले मी आचार्य, पुण्याला राहतो, आलास की ये भेटायला। काळजी घे, जय गजानन ! एवढे बोलुन गेलेत ते नंतर परत कधीच भेटले नाहीत (पुण्याला गेल्यावर शहानिशा करण्यासाठी दादाने आचार्यांची चौकशी केलि पण ते सापडले नाहीत) .. ते आमचे गजानन महाराजच होते.. दादाने महाराजांना नमस्कार केला व घरी येवून सम्पूर्ण घटना सांगितली तेव्हा आमची पण खात्री पटली की ते गजानन महाराजच होते,  मि.आचार्यांच्या रुपात येऊन त्यांनीच दादा ला मदत केलि होती। मी दादा ला म्हटले दादा तू किती कित्ती लकी आहेस रे स्वता गजानन महाराजांनी फीजिकली येवून तुझी मदत केलि। स्वयं श्री गजानन महाराज - हीच आमच्या भक्तितली शक्ति होती। तृप्तीचे लग्न व्यवस्थित पार पडले , एक वर्षाने दादाचेही लग्न झाले।

भाग ४

मला पुण्यात जॉब मिळाला व मी पण पुण्यात राहु लागले। मी नेहमी गजानन महाराजांना विचारायचे की तुम्ही  फिजिकली आमच्या सोबत का नाहीत, तुम्ही फिजिकल गुरु बनुन आमच्या समोर का येत नाहीत ?? आताच्या काळात खऱ्या गुरुंची खुप गरज आहे मग तुम्ही कधी येणार सांगा ना?? या ना माझ्या साठी पुन्हा एकदा गजानना  या न प्लीज .. आणि खरच माझ्या गजाननाने माझी इच्छा पूर्ण केलि फिजिकल खरा खुरा गुरु - माझे सद्गुरु मला लाभलेत। याची जन्मी याची देहि मला माझे गुरु मिळालेत।  

२००४ सालची गोष्ट, श्री श्री रविशंकर गुरूजी पुण्यात येणार होते, त्यांचे खुप मोठे सत्संग होते। मला त्यांच्या बद्दल काहीच माहिती नसल्यामुळे मी सत्संग ला जायला तयार नव्हते पण म्हणतात ना गुरु आपल्या शिष्याला शोधून काढतो व साधना -सत्संगाच्या मार्गावर आणतो तसे झाले, माझी एक मैत्रीण मला खेचून घेवून गेली, सत्संग सुरू होते, तेवढ्यात श्री श्री आलेत, मी त्यांना बघितले व त्या क्षणा पासुन माझे जीवन पूर्णतः बदलले मी माझे रहिलेच नव्हते। शरीर होते संसारात व माझा आत्मा गुरूचरणी पोहोचला होता। .. शेवटी सांसारिक रीती रिवाज हे शरीराचे च ना... मला माझेच अश्रु आवरत नव्हते कळतच नव्हते मी का रडतेय व आतून आवाज येत होता "तू ज्या  गुरुच्या शोधात होतिस ना, तो हाच तुझा गुरु।"  माझ्या गजानना जवळ जे मागितल होत ते मला आज मिळाल होत, जीवनतला सगळ्यात बहुमूल्य ठेवा  - माझा गुरु!! 

गजाननाने मला माझा खरा खुरा चालता बोलता गुरु मला दिला होता। तेव्हापासून मी गुरुजीनचीच झाले।  गुरुमार्गावर आल्यावर मी थांबले नाही, सगळे साधना कोर्सेस केलेत, साधना -सेवा -सत्संग हेच माझे जीवन बनले, माझे सत्व खुप वाढले, माझ्या गुरुने पण माझ्यावर भरभरून प्रेम केले प्रत्येक वेळी मला साथ दिली, माझ्या इच्छा बोलायच्या आधीच पूर्ण व्ह्यायला लागल्यात। पण आता संसार नको, लग्न नको ऐसे वाटत असतांना - लग्न झाले - तो  पण  गुरु आदेश समजून मी पाळला व लग्न करून UAE मधे गेले  (फॉरेन च नवरा मिळाला होता )  नवरा दिसायला साधा दिसत असला तरी ३६ च्या आकड्यात होता माझ्यापेक्षा एकदम विरूद्ध होता, मी पुअर वेज, तो नॉनवेज खाणारा, आध्यात्म्याची -ज्ञानाची अजिबात ओढ़ नसलेला 'मेरे मुर्गी की एक टांग करीत' जगणाऱ्यान सारखा। 

खुप खुप विचारांति  मला उमगले की माझ्या साधना मार्गावरुन  मी दूर जाऊ नये संसारात मग्न होवून रमन जावून सतसंगांची साथ सोडू नये म्हणून हा  घाट होता। . शेवटी माझ्या साठी उत्तम काय ते माझ्या पेक्षा माझ्या गुरुलाच ठावूक असणार -  माझे मागच्या संचित कमी होण्यासाठी च हे लग्न झाले असावे असे समजून मी शांतपणे सत्संगाच्या मस्तीत व एका विलक्षण धुंदीत जगत होते.. 

२००५ पासून UAE इथे खुप इंटरनेशनल आर्ट ऑफ़ लिविंग फैकल्टी बनून खुप सेवा कार्य केले... खुप सेवा प्रोजेक्ट्स केलेत। गुरुजींच्याच कृपेने अमेरिकन कंपनीत चांगला मोठा जॉब ही मिळाला। माझे गुरुदेव मला भरभरून साथ देत होते, काही गोष्टींमुळे माझे मागचे कर्म पण माइनस होत होते। गुरुने दाखविलेल्या मार्गावर चालत  मी  पुढे जात होते, गुरूकृपेने ज्ञान - साधना खुपच  डीप होत चालली होती माझी .. माझे अध्यात्म ज्ञान - साधने मुळे  खुप अशक्य गोष्टी शक्य होत  होत्या...माझा ऑरा अधिक-अधिक क्लीन व तेजोमय होत चालला होता।  गुरुच्याच कृपेने श्रीलंका, मलेशिया, ओमान, UAE, असे पर-राष्ट्रभ्रमण पण झाले होते। गुरुजींच्याच कृपेने दादाला पण अबूधाबीला ऑइल फिल्ड मधे कंस्ट्रक्शन इंजिनियर चा जॉब मिळाला। त्यामुळे आई - बाबा, वहिनी, दादाचा मुलगा पिनाक हे सगळे UAE भ्रमणाला  येवून गेलेत। ऑक्टोबर २०११ मध्ये गुरुपूजा कोर्स अटेंड करायला मी UAE  हुन बैंगलोर आश्रम ला गेले होते। तीथे माझ्या वाढ दिवसाच्या दिवशी (१७ Oct ) मला गुरुपूजा पण्डित होण्याचा मान मिळाला। ..."दि  बेस्ट गिफ्ट ऑफ माय बर्थडे एव्हर"


भाग ५

गुरुजींच्या कृपेने २०१२ मधे  कैलाश ला जाण्याचा योग आला व मी जाण्यास सज्ज झाले। तिथे मला खुप विलक्षण  दैवी अनुभव आलेत -

- मानस सरोवराच्या किनाऱ्यावर एका धर्मशाळेत आम्ही थांबलो होतो।  तिथे रात्रि तिथे रात्रि देवी-देवता आंघोळीला येतात व प्रकाशझोत दिसतो असे ऐकले होते। त्या रात्रि मी म्हंटले गजानना माझी पण तो दैवी व विलक्षण प्रकाशझोत बघण्याची इच्छा पुर्ण कर व झोपले। एवढे थकले असून मला रात्रि २ वाजता जाग आली व मी एकटीच बाहेर अंगणात आले सहजच नजर मानस कड़े गेली आणि मी एकटक त्या शांत- सुंदर मानस कड़े बघत राहिले, थोड्या वेळाने पाण्यात कुणीतरी उडी मारल्यावर पाणी उड़त तसा आवाज आला व खरच एक चांदण्यां सारखा प्रकाशझोत खाली मानस मधे उतरतांना दिसला। माझ्या डोळ्यांचे पारणे च फीटले। ..  

- नंतर पहिल्याच प्रदक्षिणेच्या दिवशी अति उस्तुकतेने (पुढील वातावरण व् संकटांपासून अनभिज्ञ मी ) ठरविले की मी पायी च प्रदक्षिणा करणार घोड्यावर बसणार नाही, यमद्वारा जवळ  ग्रुप लीडर ने परत विचारले - 'स्वाती विल यू बी अबल टू वॉक??  आर यु शुअर  यु डोंट नीड हॉर्स। मी 'यस' बोलले व अति आनंदाने पायी चालणाऱ्यांसोबत चालायला सुरुवात केलि।पायी चालणारे आम्ही फ़क्त ५-६ लोक होतो त्यापैकी एक नवराबायको कपल होत त्यांनी उशीरा सुरुवात केली। मी व दिल्ली कॉलेज टीम आम्ही हातात काठ्या घेवुन, अगदी लाइट वेट बैग खांद्यावर घेवून आमच्या प्रदक्षिणेला सुरुवात केलि आणि काही किलोमीटर चालल्यावर माझ्या लक्षात आले की  ते  ३ कॉलेज तरुण-तरुणी व् माझ्यात बरेच अंतर वाढत चालले होते मी तेवढ्या स्पीड ने  चालुच शकत नव्हते। कैलाश वर आधीच ऑक्सीजनची  कमी असते त्यामुळे धाप लागते वरुन ठंडी व चढ़ाव; शरीर एवढ जड़ वाटायला लागत की  पाय खुप दुःखतात व् एक -एक पाउल टाकायला एफर्ट्स घ्यावे लागतात । कही वेळ गेल्यावर मला जणवले की सगळे खुप पुढे निघून गेले होते व मी त्या सम्पूर्ण व्ह्याली मध्ये  एकटीच होते माझ्या उजवीकडे कैलाश शिखर होते व डावीकडे मंद पणे, दगडांमधून खळखळुन वाहणारी बर्फाळ पाण्याची नदी, ऊंच सखल पाउल वाट व नदीचा मंद खळखळाट सोडल्यास फ़क्त स्वताच्याच श्वासाचा आवाज येईल अशी नीरव शांतता । क्षणभर मी घाबरले नंतर विचार केला आपण संसारात नाही कैलाश मधे आहोत स्वयम शिव भोलेनाथांच्या कुशीत मग घाबरण्यासारखे काय त्यात कुणीच नसले तरी प्रत्येक श्वासात, हृदयात व इथल्या कणकणात ईश्वर तर आहेच। देव माझी परीक्षा बघतोय, नो प्रॉब्लेम - मग परत हिम्मत करून चालायला सुरुवात केलि, दूर दूर पर्यन्त फ़क्त विशाल पर्वत रांगा, नदी, दगडी खिंडीचा रस्ता व मी... देवाचे नाव घेत, थोडासा ही वेगळा आवाज आला की दचकत, एक एक पाउल मी पुढे टाकीत होते तेवढ्यात कुणीतरी सोबत चालल्याचा भास झाला बघितले तर  एक ऊंच, लाइट ब्रॉउन कलर चा कुत्रा माझ्या सोबत सोबत चालत होता, मी त्याला न घाबरता विचारले काय रे मला सोबत द्यायला आलास का ?? त्याने माझ्याकडे बघितल व परत चालायला लागला।  त्या सुनसान व्ह्यालित मला मात्र त्याचा आधार वाटला, कधी ४ पावल पुढे तर कधी मागे असा तो मला सोबत करीत होता जणू गुरुदेव दत्तात्रयांनींच त्याला मी एकटी, थकलेली दिसली म्हणून माझ्या सोबत राहायला सांगितले होते. काही  अंतर चालल्यावर  मी खुप थकले, पाय खूपच दुखायला लागले, मी खंडू ला म्हटले - माझी बैग खुप जड़ वाटायला लागली रे तू धरतोस का जरा वेळ। थोड्याच  वेळाने एक घोडेस्वार आला व माझी हालत बघून म्हणाला 'बहन कुछ मदत करू क्या' मी त्याला म्हंटल भैया ये मेरा बैग बहोत भारी लग रहा है, मै इसको लेके नही चल सकती; प्लीज़ आप इसे ले जाके मेरे कैंप में छोड़ दीजिये.... तो म्हणाला 'अभी बहोत चलना है, आप को भूख -प्यास लगी तो??"  मी कमरेच्या पाउच मधे थोड़े ड्रायफ्रुइट्स व छोटी बोटल ठेवली व् बैग त्याला देवून टाकली मनात जरासुद्धा शंका आली  नव्हती की हा माणुस माझी बैग पोहोचवेल की नाही।। त्यावेळी माझे मन खरच मेडिटेटिव झाले होते, शून्यावस्थेत गेले होते (नो रैंडम थॉट्स) फ़क्त शुन्य, कैलाश प्रदक्षिणा माझ्यासाठी एक मेडिटेशन होते जणू ; फ़क्त हळु हळू श्वास सुरू होता व नामस्मरण सुरु होते, कसे तरी शरीर ओढ़त होते मी.. तेवढ्यात देवाच्या परीक्षेचा कहरच झाला आभाळ  काळ्या -काळ्या ढगांनी आच्छादले गेले, त्या अंधारलेल्या दरित मलाआणखीनच भीति वाटायला लागली तरी मनात म्हटले अजुन कठिन परीक्षा घेतोय का?? डोळे  भरून आले - काही  चुक झाली का देवा माझी गजानना, गुरुदेवा ??  तेवढ्यात एकाएकी मोठ्या -मोठ्या थेंबांचा पाऊस सुरु झाला व् बघता बघता थेंबांचे रूपांतर गारां मध्ये झाले।। आधीच चालने कठिन झाले होते वरुन हा गारांचा पाऊस। आई ग.... मी कैलाश शिखरा कड़े बघितले व माझ्या हिम्मतीचा बांध च फुटला - मी लहान मुला सारखी जोर जोरात रडायला लागले, पुढचे मागचे काहीच दिसत नव्हते, तो सोबतचा खंडु पण गायब झाला होता। मी फ़क्त शिव तत्व अंगी होते म्हणून उभी होते। ... मग मात्र मी सखा भाव आणून देवाशी भांडायला सुरुवात केली -' देवा शिवा, गजानना  मी ऐकले होते की तू तुझ्या भक्तांची मदत करतोस,मग का येत  नाहीस माझ्या मदतीला। खऱ्या भक्तांची तू परीक्षा पण बघतोस पण एवढी परीक्षा बघु नकोस की माझा प्राणांत जवळ येईल आणि शम्भू देवा तुला शंका वाटतेय का माझ्या भक्ती बद्दल?? अरे माझ्या गजाननाला विचार ना?? तू तर भक्तांना साथ देतोस ना, मदत करतोस ना ?? मग आता का धावून येत नाहीस ? हेच का तुझ भक्तांवरील प्रेम??  तुला भक्तांचा रक्षणकर्ता, तारणहार, पालनकर्ता, जगन्माता, माउली म्हणतात ना? मग जगन्माता आपल्या लेकराला अशी वाऱ्यावर सोडून देते का?? रडतांना बघुन ही धावत येत नाहीस तू का?? शक्ति माता पण तुझ्या सोबत आहे ना? तिला तरी पाठव...एवढ्या लांबून तुला भेटायला आले तर तू साथ द्यायची सोडून असा बघत बसलाय।।। जा कट्टी तुझ्याशी, आता तु हे सगळ थांबविल्या शिवाय व कुणीतरी मला सोबत दिल्या शिवाय मी एकहि पाउल पुढे चालणारच नाही.. एवढे बोलून रडतच मी एका दगड़ा वर बसले। दुसऱ्या क्षणी पाऊस थांबला व रस्ता दिसू लागला तरी मी उठले नाही माझ्या शरीरात त्राणच नव्हता..पाय प्रचंड दुखत होते, पोट रिकामे होते। त्या वातावरणात काही खायची इच्छाच होत नाही, जातच नाही काही। त्यातल्या त्यात जे घडले त्यामुळे प्राण शक्ती कमी झाली होती... एका क्षणाला तर वाटले होते की मी इथेच प्राण सोडते की काय? 

संध्या देवींच्या आगमनाची वेळ होत होती , सूर्य देव अस्तास चालले होते, थोड्या वेळाने पूर्ण व्ह्याली अंधाराने भरून जाणार होती पण मी मात्र न घाबरता, माझा देव मला नक्की साथ देणार या दृढ़ विश्वासाने तशीच त्याच्या मदतीची  वाट बघत बसले होते आणि माझा विश्वास बघुन माझ्या देवाने स्वयं शक्ति मातेलाच माझ्या सोबतीला पाठवले। ५ मिनिटाने मला पुढचे दोन दगड सोडून पलीकडे एक तिबेटी बाई बसलेली दिसली, माझ्या आईच्या वयाची असेल ती, खूपच प्रेमळ चेहरा होता तिचा, जणू गुरुमाऊलीच बसली होती स्वयं।  तिने खूनेनी मला जवळ बोलविले, तिला बघून मला धीर आला व उठून चालत मी तिच्या जवळ गेले।  तिने मला खुनेनेच सांगितले की माझे ही पाय दुःखतात आहेत, काही आहे का ?? मला वाटले खायला मागते आहे म्हणून मी तिला ड्रायफ्रूट्स दिलेत, तिने मलाही खायला सांगितले , मी पण दोन-तीन  दाने तोंडात टाकले, थोड़ पाणी प्यायले तेव्हा मला जरा शक्ति मिळाली। मग ती माउली म्हणाली  "चला"  आणि मी मुकपणे, यंत्रवत तिच्या मागुन चालु लागले, थकले की बसायचो आम्ही व परत उठून चालायला लगायचो, तिने मला  तिबेटी देव-देऊळ दाखवले, मंत्र सांगितलेत। एकमेकींची भाषा भिन्न असूनहि आमच्या मधे प्रेमळ संवाद सुरु होता, हळु हळू प्रवास सुरु होता। ती मला सोडून पुढे गेली नाही, मी मागे थांबलेली दिसले की ती  पण थांबायची माझ्यासाठी, जसे पुढे जावून आई आपल्या बाळा साठी थांबते तशी, प्रकाशाने तर लगेचच साथ सोडली पण त्या माऊलिने माझी साथ माझ्या कैंप पर्यन्त दिली। जसे काही तिला कुणी सांगितलेच होते - की या लेकराला व्यवस्थित कैंप मधे पोहोचव बर का? 

रात्री ७:३० वाजता आम्ही कैंप मधे पोहोचलो। मी तिला नमस्कार केला, मिठी मारली, माझ्या जवळचे सगळे ड्रायफ्रूट्स, थोड़ा कापुर, एक रुमाल व टेब्लेट्स तिला दिलेत व मला गेट वर निरोप देवून, मला परत एक मीठी मारून ती माउली अंधारात गायब झाली। 

अश्या पद्धतीने माझ्या शिव- शक्ति ने, माझ्या गुरु माऊलिने मला अशी साथ दिली व सांगितले की मी सतत तुझ्या सोबत आहे...  

लकिली परतीच्या वेळी पण मानस सरोवराच्या किनाऱ्यावर थांबण्याचा दुसऱ्यांदा योग आला व अजुन एक दैवी अनुभव घेता आला. पाण्यात डुबकी मारली व सोबत आणलेल्या बाळ कृष्णाला पण पवित्र मानस मधे नाहु घातले, बॉटल्स मधे पवित्र मानस जल घेतले व शेवटचे कैलाश कड़े बघितले त्यावर दॄष्टि स्थीर झाली आणि तीन दिवसांच्या आठवणीने व दैवी अनुभवाने मन भरून आले. मी कैलाश ला नमन करुन म्हटले मला साथ दिलीस, व्यवस्थित प्रदक्षिणा पार पाडलीस त्याबद्दल खुप खुप धन्य झाले मी शिवा पण इथे आल्यावर आपले आराध्य, आपली गुरुमाऊली साक्षात् दर्शन देते असे ऐकले होते मी, मला काही माझ्या गजाननाचे, गुरुदेव दत्तात्रयांचे साक्षात् दर्शन झाले नाही। देवा मी तेवढी पुण्यवान नसेल कदाचित म्हणूनच तर माझ्या बाबतीत तसे घडले नाही. तरीही जे काही दैवी अनुभव दिलेस त्याने मी भरून पावले गुरुदेवा। . त्या रात्री मला स्वप्न दृष्टांत झाला - गजाननाने व दत्त गुरुंनी दर्शन दिले व सांगितले की - मी कैलाश मधेच आहे असे समजु नकोस। तू जिथे आहे - तिथेच मी असतो। मला स्वप्नात ही त्यांना बघून व त्यांनी सांगितलेल्या वचनाने आनंद झाला।


भाग ६

परंतु कैलाश वर स्वप्नात सांगितलेल्या गोष्टीचा दाखला लवकरच परत आल्यावर मिळाला। कैलाश हुन परत आल्यावर मी नागपुरला आईकडे गेले, तर दादा सहज म्हणाला परवा शेगांव ला जायचे का?? सगळ्यांना आनंद झाला।  शेगांव ला जाण्याचा दिवस उगवला, अगदी सकाळीच निघायचे होते। सकाळी माझ्या मनात आले की महाराजांसाठी भाकरी झुणक्याचा प्रसाद घेवुन जावा, ते आज नक्की ग्रहण करतील। मी सहज वहिनीला बोलले ती पण आनंदाने हो म्हणाली व् आम्ही भराभर प्रसाद तयार केला व तूप माखुन भाकरी झुणका, हिरवी मिरची कांदा एका डब्यात भरून त्यावर एक तुलसी पत्र ठेवून पैक केले व निघालो। 

का कुणास ठावूक पण मी दादाला बोलले आज महाराज आपला प्रसाद स्व:ता घेतील बघ। तो ही हो बोलला।

आम्ही देवळात गेलो दर्शन घेतले तेव्हा महाराजांच्या समधिजवळ मी प्रसादाचा डब्बा पुढे केला तर तिथल्या पण्डितांनी प्रसाद घ्यायला चक्क नकार दिला, वर जावून राम मंदिरात दया असे बोलले, मनाला दिलासा दिला काळजी नको राम मंदिरात तुझा प्रसाद स्वीकार करतील। राम मंदिरातले पंडित म्हणाले इथे आम्ही अन्नाचा प्रसाद स्वीकारत नाही तेव्हा मात्र मला व दादाला  खुप दुःख झाले,  डोळ्यात पाणीच आले माझ्या... मी तिथेच ध्यान लावले, गजाननाला नमस्कार करून म्हणाले, मला वाटले होते एवढ्या प्रेमाणे करून आणलेला प्रसाद तुम्ही नक्की स्वीकाराल, तुम्ही तर प्रसादाचा एक तुकडाही स्वीकारला नाहीत व डोळ्यांतुन टपा टाप अश्रु पडायला लागले। तुमच कैलाश ला दिलेल वचन पण खोट ठरल गुरुदेव दत्ता की, "मी कैलाश मधेच आहे असे समजु नकोस, तू जिथे जाशील तिथे मी आहे" एवढे  बोलुन मी वळले तर काय आश्चर्य देवळातच गजानन महाराजांसारखे एक म्हातारे बाबा एक पाय लांब करून, गजानन महाराजांच्या मुद्रेत, भिंतीला टेकून बसले होते, बाजुलाच एक काठी ठेवलेली होती, मी  त्यांच्याकडे बघितले व दादाला बोलले "दादा  बघ गजानन महाराज स्वता प्रसाद घ्यायला देवळात आलेत" बस्स जणू त्याच क्षणी आजु बाजु च सगळ जग स्तब्ध झाल व फ़क्त आम्ही आमच्या साक्षात् गजाननाची मनपूर्वक सेवा करू लागलो, आम्ही त्यांच्या जवळ बसलो नमस्कार केला त्यांच्या पुढयात भाकरी झुणक्याचा व शिरयाचा  प्रसाद ठेवला, मी त्यांचे पाय चेपूण दिले, माझ्या डोळ्यांच्या धारा सतत वाहात होत्या। त्यांना आम्ही थोड़ा प्रसाद भरवला थोड़ा डब्यात दिला। त्यांच्या खिश्यात दक्षिणा ठेवली व मनपूर्वक नमस्कार करून उठलो। त्यानंतर देवळातले सेवक आलेत - उठा माउली चला म्हणायला तोपर्यंत सगळेजण स्तब्ध झाले होते जणू, अन्यथा देवळात जास्त वेळ म्हणजे २ मिनिटही कुणाला बसु देत नाहीत, परन्तु आमची पुजा, सेवा, प्रसाद अर्पण होई पर्यन्त कुणीच आम्हाला टोकलही नाही व उठा चला ही म्हंटले नाही। हि सगळी माझ्या श्री गजानन गुरुंच्या चमत्काराची कमाल... माझ्या गजानन माउलीने  कैलाश मधे दिलेले आपले वचन पाळून आम्हाला दर्शनाचा साक्षात्कार दिला, आम्हाला साक्षात् दर्शन देवून आम्हाला धन्य केले....
जय गजानन श्री गजानन !!

भाग ७

कैलाश यात्रेनंतर दुसऱ्याच वर्षी (२०१३ चा जुलै महिना ) त्याच महिन्यात मला मातृत्वाची चाहुल लागली। .... सतत ९-१० वर्ष सेवा -साधना - सत्संग घडले व लग्नाच्या नवव्या वर्षी माझ्या ईश्वराने न मागता,काहीही डॉक्टरी प्रयत्न न करता मला मातृत्व दिले।
व माझ्या जीवनातील एक नवे वळण सुरु झाले।
मी अमेरिकन कंपनीचा जॉब सोडला व मला सातवा महिना  सुरु असतांना, माझ्या दादासोबत UAE हुन भारतात परत आले।

  

पृथ्वीचे तिच्या मुलांना पत्र.....

Every Sunrise is fulfillment of an Eternal Dharma....We may fail to see its glory...

पृथ्वीचे तिच्या मुलांना पत्र.....

माझ्या प्रिय मुलांनो,  आज काल तुम्ही खुपच व्यस्त झाला आहात, इतके की तुम्हाला माझी आठवणही होत नाही. पण या बाबतीत माझी काहि एक तक्रार नाही, मला बरे वाटते की तुम्ही व्यस्त आहात. पण मी बघतेय की दिवसेंदिवस तुम्ही खुप तनावग्रस्त होत चाललात आणि खुप भावुकपण होत चालला आहात.

तुमचे पिता जे शाश्वत, अनंत व सर्व शक्तिशाली आहेत, त्यांना कधीच तुम्हाला असे बघायचे नव्हते. लक्षात घ्या तो जो पूर्ण विश्वाचा निर्माण व निर्वाह करता आहे तो सुध्हा तुमच्या एवढा व्यस्त नाही. या गोष्टिचा पुन्हा नक्की विचार करा.

का म्हणून तुम्ही सगळेच ओझे स्वताच्या डोक्यावर लादून घेतले आहे? का तुम्ही तुमच्याच सारख्यानचा नाश करता?? का बरे तुम्ही क्रोध करता??  तुम्ही आठवा माझ्या लाड़क्याँनो मी तुम्हाला आज पर्यंत फ़क्त भरण-पोषण आणि प्रेम एवढेच दिलेले आहे.
कधीतरी तुम्ही माझ्या आत्म-चैतन्याशी एकरूप होउन बघितल आहे का?  जर तुम्ही तसे करू शकला असतात तर तुम्ही कधीच एवढे तनाव ग्रस्त व असहाय्य झाला नसतात.
तुमच्या जवळ अजुनही वेळ आहे माझ्या आत्म्याशी एकरूप व्हा जो तुमचा सुद्धा आत्मा आहे आणि त्याचेच प्रतिबिम्ब सगाळ्यानमध्ये बघा, सगळे तुमचेच बहिन- भाऊ आहेत.

When Man Walls Himself from Nature, When He Stops Listening to The Heartbeat of Mother Nature, Calamities Takes Place...

माझ्या लाड्क्यानो, माझ्या शरीरात नद्या, सरोवरे, सागर, पर्वत सामावलेले आहेत, जे जीवनाची अभिव्यक्ति आहे, लक्षण आहे.  या सगळ्यान मध्ये एकच आत्मा आहे. कधीही हा विचार करू नका की तुमच्या घराबाहेराचे झाड़ हे तुमच्या पेक्षा वेगळे आहे. तुमचा टाकलेला 'उश्वास' (आपानवायु) हा त्या झाडा साठी 'श्वास' आहे आणि त्यांचा उश्वास (प्राणवायु) हा तुमच्या साठी 'श्वास' आहे.  हा गूढ़ सहयोग, हे दृढ़ नाते आणि प्रेम तुम्ही बघू शकता की नाहि ?? तुम्ही वृक्षांशी, झाडांशी, फुलांशी आणि निसर्गाशी अतुटपने जुळलेले आहात. तुमचे अस्तित्व, तुमचे जीवन या सगळ्यानशी जुळलेले आहे. का तुम्ही स्वताला त्यांच्या पासून वेगळे करीत आहत?  का तुम्ही झाडांना नष्ट करीत आहात?  ते पण तुमच्याच अस्तित्वाचा एक भाग आहेत. जर तुम्ही हे शाश्वत, अनमोल बंधन तोडून टाकले तर तुम्ही श्वास कसा घेणार?? माझ्या मुलांनो, तुम्ही जीवनाचे चक्र तोडत आहात, त्यामध्ये बाधा आणित आहात, कृपया असे करू नका...

माझ्या लाड्क्यानो, तुमचे जीवन तेजोमय आहे, तुम्ही अगदी तुमच्या पित्या समान आहात. ते बुद्धिमान आहेत, प्रकाशमान आहेत, शक्तिशाली आहेत. ते सर्वतः पूर्णपणे भव्य आहेत आणि कधीच कुठल्याही दुर्बळतेला बळी पडत नाहीत. तुम्ही पण त्यांच्या सारखेच आहात.. त्यांनी पूर्ण विश्वाची निर्मिती धर्माच्या आधारावर केलि आहे. जीवन-धर्माच्या आधारावर..

 जसे वृक्ष आणि तुमचे एक गूढ़ नाते आहे, त्यामुले तुम्हाला शुद्ध हवा मिलते, तसेच सींह आणि वाघ यासारखे मांसाहारी प्राणी पण हरिनांची व इतर शकाहारी प्राण्यांची संख्या काबूत ठेवन्याचे काम करतात. या पद्धतीने सगळेच प्राणीमात्र हा निसर्गधर्मं व्यवस्थित चालावा यासाठी काहीना काही तरी हातभार लावतात. हा धर्मं कधीच भंग व्हायला नको, हा धर्म असाच चालायला हवा नेहमीसाठी सतत....कारण जीवन-धर्मं हा शाश्वत आहे, निरंतर आहे, अनंत आहे.
धर्मं - तुमच्या पित्याचीच अभिव्यक्ती आहे. आपण सगळे त्यातच जीवन जगत असतो, आपले जीवन त्याशिवाय काहीच नाही. तुम्ही कधी वाघ किंवा सींहला स्वताच्या आनंदासाठी, मनोरंजना साठी  कुणाला मारतांना बघितले आहे का??  कधी तुम्ही पक्ष्यांना दिवस उजाड़ल्या नंतर घरट्यात आळश्या सारखे,  टवाळकी करीत बसलेले बघितले आहे का ?? कितीतरी युग झालीत, कधीतरी सुर्याला सुट्टी घेतांना तुम्ही बघितले आहे का? जीवन - मरणाच्या निसर्ग व्यवस्थापनेत कधी काही बदल झालेला  तुम्ही  बघितला आहे का?? निसर्ग नीयमा नुसार जो जन्म घेतो त्याला मृत्यु येतोच ....

 

Mind Poses Conflicts. Conflicts create Stress. Ego Reins. Liberation Slips Past...

स्व:ताच्या इन्द्रिय सुखासाठी, क्रोधामुळे, वासनेमुळे किंवा घृणा वृत्तीने कुणाला मारने, जिव घेणे हे धर्माच्या विरुद्ध आहे. यामूळे तुमचेच  अधःपतन होत आहे. जेव्हा तुम्ही दुसरयाना पीड़ा देता, दुख देता, तेव्हा तश्याच प्रकारचे दु:ख तुमच्या जीवनात पण वारंवार पीछा करते, हा पण धर्माचाच एक भाग आहे. तुमच्याच पैकी कुणीतरी "थेओरी ऑफ़ रिलेटिविटी- सापेक्षतावादाचा सिधांत" लिहिलेला आहे, ते पण धर्माचेच एक स्वरुप आहे, निदान हा सिधांत वाचल्यामुळे तरी तुमच्या सायंसचे गुणगान करणारया मनावर काहीतरी परिणाम होईल. माझ्या मुलांनो, तुम्ही या गोष्टीची खबरदारी घ्यायला हवी की सायंसच्या अभ्यासामुळे तुम्ही असंवेदनशील किंवा अधिक संवेदनाशून्य तर होत चालले नाहीत ना?? माझ्या या बोलण्याला काहीतरी आधार आहे, तुमच्या प्रयोगशाळेत रोज कितीतरी प्राण्यांना यातना देऊन देऊन मारल्या जाते. ही लज्जास्पद गोष्ट आहे बार का. कुठल्याही जिवाची यातना देऊन हत्या करने म्हणजे अतिशय वाईट कृत्य आहे व त्यामुळे जे कर्म तुमच्या खात्यात जमा होतात त्यामुळे तुम्हाला भविष्यात अतिशय दु:ख आणि यातना भोगाव्या लागतील.

कर्म ही एक शृंखला आहे, एक बंधन आहे जे तुम्हाला पुनः -पुनः शरीर धारण करण्यास म्हणजेच पुनः जन्म घेण्यास भाग पाडते व जे दु:ख आणि यातना तुम्ही दुसरयाना दिल्यात, त्याच तुम्हाला सुद्धा भोगाव्या लागतात. तुम्ही या जन्मात भोगत असले भोग हे कधीतरी तुमच्याच केलेल्या कृतींचे मूळ असते. कुणावरही केलेल्या अत्याचाराचे फळ हे नक्की भोगावेच लागते.

परन्तु जर निसर्गाने धर्मं पालनासाठी तुमचा उपयोग करुन घेतला तर ते तुमचे कर्म बनत नहीं. जसे की जेव्हा तुम्ही चालता तेव्हा तुमच्या नकळत जर काही मुंग्या मेल्या तर ते त्यांचे भाग्य असते तुमचे जानिवपुर्वक केलेले कर्म नसते. जर अश्या अजानिवातेने किंवा कुठलाही उद्देश न ठेवता केलेल्या कृति मुळे तुमच्या मनामध्ये जर अपराधाची भावना येत असेल तर मग ते वेगळेच समीकरण बनते, तेव्हा मात्र तुम्ही न केलेल्या कर्माच्या बन्धनात उगिचच अडकले जाता. जर निसर्ग काहि कारना निमित्त तुम्हाला उपकरण बनवून तुमचा उपयोग करुन घेत असेल तर तो तुमचा धर्मं असतो, कर्म नव्हे. म्हणून त्याबद्दल काळजी करू नका. 
कर्म हे शिक्षाभिमुख किंवा फक्त दंड देणारे नसते, कर्म हे जबाबदारी भिमुख, कृतिभिमुख असते. जानिवपुर्वकपणे केलेल्या तुमच्या प्रत्येक कृत्याला तुम्ही जबाबदार आहत, यामध्ये तुमच्या विचारांचा, तुमच्या शब्दांचा आणि तुमच्या प्रत्येक कृतीचा समावेश होतो.
माझ्या लाड्क्यानो, तुमच्या शरीरात बहुतांश टक्के पानी आहे. पानी हे पवित्र आहे सगळेच पंचभूत/मुलद्रव्य पवित्र आहेत. पानी, हवा, अग्नि, आकाश आणि भूमि हे पंचमहाभूत फार पुरातन आहेत. कारण त्यांची निर्मिती तुमच्या पित्या पासून झालेली आहे, त्या परमेश्वरा पासून. सगळेच काहि त्या शुद्ध चैतन्यापसून निर्माण झालेले आहे. तुम्ही प्रत्येक पदार्थामागे असलेल्या त्या शुद्ध चैतन्यशी जुळने फार आवश्यक आहे. म्हणून पाण्याचा आदर करा, पानी वाचवा, पानी साठवा, पाण्याबद्दल संवेदनशील व्हा. तुम्हाला सुद्दृढ  राहण्यासाठी, शुद्ध पाण्याची आवशकता असते. नदीचे पानी एकेकाळी एवढे शुद्ध असायचे की तुमचे पूर्वज वाहत्या नदीचे पानी पिउनही, नेहमी सुद्दृढ राहायचे. तुम्ही ते आता करू शकता का? आता जर तुम्ही एखाद्या शेजारच्या नदितले पानी प्यायालात तर तुम्ही आजारी पड़ाल. जगातील सर्व नद्यांचे पानी तुम्ही अशुद्ध व दूषित करुन टाकले आहे, तुम्ही महासगारांनाही दूषित करू शकता.

माझ्या प्रिय मुलांनो, तुमचे अजागरूकपणे वागणे व जगने तुमच्याचसाठी हानिकारक झाले आहे, धोक्याचे झाले आहे. तुमचे जीवन नदयांशी आणि पाण्याशी जुळलेले आहे, तुमचे त्यांच्याशी खुप दृढ़ नाते आहे,  तुम्ही का त्यांना विषारी करता आहात? वाहत्या नदीशी तुमचे खुप जवळचे  नाते आहे, तुमचे जीवनही असेच वाहात असते आणि काळहि असाच वाहात असतो. नदी कड़े बघून तुम्ही धडा घ्या की न थम्बता, कुठेही न अडकता, अनुराग न ठेवता, निस्वार्थपने पुढे पुढे कसे जायचे, कसे वाहात राहायचे. नदी कधीही कुठेच थांबत नाही, अडकत नाही चांगले मनोरम दृश्य असो की वाईट दृश्य असो ती तशीच वाहात राहाते. सुंदरतेच्या मोहातही अडकत नाही किंवा वाईट घटना बघून दु:ख ही करीत बसत नाही. तुमचे जीवनही असेच आहे. नदी कडून खुप शिकण्या सारखे आहे तुम्हाला. अत्यंत महत्वाचे म्हणजे, तिचा निस्वार्थ स्वभाव, जो तुमच्या पित्याचापन सत्य-नित्य स्वभाव आहे.

 

We cannot help but wonder at the beauty of creation from an atom to the universe...

माझ्या लडक्यान्नो तुम्ही इथे फ़क्त पाहुणे आहात, तुमची मालकी कश्यावरच नाही, तुमच्या स्व:ताच्या मालकीचे असे काहीच नाही इथे. फक्त एकच मालक आहे इथे आणि तो म्हणजे सर्वशक्तिमान, परमात्मा परमेश्वर. सगळेच त्याच्या पासून बनलेले आहे व सगळे त्याच्याच मालकीचे आहे. त्याच्या पासुनच सगळे निर्माण होते व अंततः त्याच्यामध्येच पुन्हा विरूनही जाते. जेव्हाही कधी त्याला वाटले तेव्हा तो हे सगळे नाटक, हा सगळा खेळ संपवु शकतो.
परन्तु मला सांगा तुम्ही का म्हणून एवढे उत्तेजित झाला आहात, एवढे क्षुब्द झाला आहत?? का म्हणून तुम्ही सगळ्या गोष्टनचा एवढा विरोध करता, प्रतिकार करता ?? तुम्हाला तर जगाच्या निर्मितिबद्दल किंवा विश्वाच्या निर्मिती बद्दल काहीही माहिती नाही आहे  तरीही का तुम्ही स्व:ताच्याच मनाचा निर्धार करुन सगळे काही बदलण्याचा पाठीमागे लागला आहत??  आणि काय बदलू शकता तुम्ही? जेव्हा की तुम्हाला तुमच्याच जिवनातील घटनांचे कारण ही जानता येत नाही, त्यांचा ठाव-ठिकानाही लावता येत नाही नसते. मग तुम्ही काय बदलायल निघाला आहात?? जर तुम्हाला वाटते की तुम्ही खुप शक्तिशाली आहात, तर मला सांगा तुम्ही तुमच्या हृदयाची धड़कन बदलवू शकता का? तुम्ही तुमचे रक्तासंचालन बदलू शकता का, किंवा काहीतरी नविन प्रयोग म्हणूनच त्याची दिशा बदलवू शकता का ??  तुम्ही तुमचे खाने, पानी पिने बंद करू शकता का?? काय बदलवू शकता?? फ़क्त एक गोष्ट ते म्हणजे तुमचे अन्तरंग, तुमचे आतले जग. तुमचे अंतकरण तुम्ही क्रोध, मोह, लोभ रूपी विषाच्या ऐवजी चांगुलापनाने, भलेपनाने, सत्वाने भरु शकता. त्यामुळे तुमचे बह्यारंग म्हणजे बाहेरचे जगपण अधिक सुन्दर आणि सात्विक दिसु लागेल. एवढे तर तुम्ही तुमच्या साठी करुच शकता ना?

लक्षात घ्या की तुमच्या पित्याने तुम्हाला, तुमचे स्वताचे अंतकरण समजुन घेण्याची बुद्धि व त्या ईश्वराला जाणून घेण्याची सदसद्विवेक बुद्धि दिलेली आहे, भुतलावारिल कुठल्याही दुसरया जिवाला ही क्षमता लाभलेली नाही. तरीही का म्हणून तुम्ही तुमच्यापेक्षा निम्न जिवांसाराखे वागता?? 

Salutes to the Lord Sri Krishna – The Great Environmentalist, who created the Eco-Awareness during that Era -5000 years ago.

तुम्ही तर त्या परमेश्वराच्या स्वभावाचे प्रतिनिधित्व केले पाहिजे. भेद-भाव न करता, संपूर्ण प्रेम दिले पाहिजे. तो पूर्ण आहे, सदैव संपूर्ण आहे. तुम्ही वस्तूंचे विभाजन करुन, त्यांना सुक्ष्म बनविले आहे. तुम्ही स्वताला खुप सिमित बनविले आहे, सिमित जाणले आणि पाहिले सुद्धा आहे. पण तो सर्वथः सर्वतोपरिने अनंत आहे. तुमच्या पित्याला तुम्ही निवडलेल्या या सिमितपना बद्दल नेहमीच आश्चर्य वाटते. पण ते कधीही हस्तक्षेप करीत नाहीत. ते तुमचे जीवन तुमच्यावर सोडून देतात्त. त्यांना विश्वास आहे आणि भरोसा आहे की एक ना एक दिवस तुम्हाला तुमच्या अमर्यादित स्वरुपाची जाणीव होईल आणि तुम्ही त्यांच्या कड़े परत जाल. ते तुमची वाट बघत आहेत. त्यांना खुप आनंद होतो जेव्हाही तुम्ही त्यांचे स्वार्थहिन, दयामय स्वरुप व्यक्त करता आणि सगल्यांवर निस्वार्थ प्रेम करता. ते फार दु:खी होतात जेव्हा तुम्ही क्रोध, द्वेष सारख्या नकारात्मक भावना व्यक्त करता आणि जेव्हा तुम्ही एखाद्या मुर्ख, अविकसित, स्थलीय जिवाप्रमाने विकार, भोग-वासनांना बळी पड़ता तेव्हा ते फार व्यथित होतात.  तुम्ही नेहमी निस्वार्थ प्रेम व्यक्त करुन त्यांना आनंदी ठेवा. तुमच्या लक्षात येईल की तुमच्यात किती बदल होत चाललाय ते.
माझ्या मुलांनो, तुमची आणि माझी कर्मगती (भाग्य) एकच आहे. तुमचे भाग्य माझ्याशी जुळलेले आहे व माझे तुमच्याशी. आपण एकमेकांपासून वेगळे नाही. तुम्ही ज्यापासून निर्माण झालात त्या मूळ तत्वालाच तुम्ही दूषित करता तेव्हा त्याची प्रतिक्रिया होणे हे अत्यंत स्वाभविक आहे. ही माझी इच्छा नाही आहे, ही नियति आहे! हे माझे दैव आहे आणि तुमचे पण. आणि तेच माझ्या आजारपनाला कारनिभुत ठरले आहे. तुम्ही ज्य़ा पण विपत्ति, संकट, विनाश माझ्या भूस्थलावर बघता त्या सगळ्या अनिवार्य आहेत कारण आता मी थकले आहे, आजारी झाले आहे.  तुमची आई आता गंभीरपणे आजारी झाली आहे. वर्षानुवर्षे माझ्या शरीरात विषाचा मारा झाल्यामुळे, माझे शारीर आता विषमय झाले आहे. तुम्हाला माहिती आहे का की तुमचेच आधुनिकपण माझ्या जिवावर बेतले आहे ते?? जर मी दु:खाचा एक उसासा टाकला तर तुम्हाला वादळ, प्रलय आणि पुर अनुभवावा लागतो, मी विवश होउन सगळे बघते,काहीच मदत करु शकत नाही मी तुमची...माझ्या मुलांनो तुम्ही माझ्यापासून जन्म घेतलात, तुम्ही माझेच आहात. मी वर्षानुवर्षे कितीतरी शरीराना, जिवांना जन्म देत असते कितीतरी गोष्टी सहन करीत असते परन्तु आता मी थकले आहे. आता माझा पुनर्जन्म होण्याची वेळ आलेली आहे.

Selfless Service Purifies us Immensely

In the Mad World of Pretensions, Who consider the tears of Helplessness of a poor boy?

If we cannot see the tears of our fellow beings, how can we ever see the invisible God???

जे माझ्या चेतनेशी एकरूप झालेले आहेत, माझ्या आत्म्याशी जुळलेले आहेत (जो सपूर्ण जिवित्वाचा आत्मा आहे), ज्यांना चांगले आणि वाईट याची जाणीव आहे, ते कितीही बदल झालातरी जगतील, त्यांच्या जीवनावर परिवर्तानाचा काहीही परिणाम होणार नाही.
तुमच्या पैकी खुपजन अजुनही मन, बुद्धि व भोग-भावना मध्येच मग्न आहेत, त्यांना लवकरच कधीतरी असहनीय वास्तविकतेचा सामना करावा लागेल. मी तुम्हाला आताच सावध करते आहे, मग मला बोलू नका की मी तुम्हाला धोक्याची सूचना दिली नाही म्हणून. वेळ असतानाच सावध व्हा. स्वताचा बचाव करा. जागरूक व्हा.

परिवर्तन हे नकारात्मक नसते, ते अनिवार्य असते. बदल म्हणजेच उत्क्रांति, विकास. तुमच्या पित्याने बनवलेल्या या रचनेत काहीच सदैव एकसारखे राहात नाही. गतिशीलता आणि परिवर्तन हाच तर या रचनचा मूलमंत्र आहे. हे विश्व भुताकाळातही एकसारखे नव्हते व भविश्यातही हे एकसारखे राहणार नाही. गतिशीलता व बदल जर नसता तर तुम्ही इथे राहिलेच नसता.
माझ्या मुलांनो, प्रत्येक गोष्टीला एक चेतना म्हणून बघा, कारण सगळेच त्या एक दिव्य चेतने पासून आलेले आहेत व सर्व एकच चेतनरूप आहेत.

मी - पृथ्वी, वृक्ष, झाडे, पानी, हवा, सूर्य, चन्द्र, तारे, पशु-पक्षी आणि तुम्ही सगळे त्या एकाच आत्म्यातुन जन्मलेले आहोत व एकच चेतनरूप/आत्मरूप आहोत. 
मृत्युची कळजी करू नका. मृत्यु हा अंत नाही. इथे कशालाच अंत नाही. जीवन ही एक उत्क्रांति आहे, निरंतर विकास आहे, निरंतर परिवर्तन आहे. ते कधीच थांबत नाही, यासाठी काळजी करायची काहीच गरज नाही.

Save Our Mother Earth- Sustain the Natural Resources  

माझ्या मुलांनो, स्वतावर दया करा व तुमच्या सभोवताल असलेल्या सगाळ्यानवर पण दया करा. माझे आशीर्वाद सतत तुमच्या सोबत आहेत. मी तुमच्यावर प्रेम करते. जरी तुम्ही मला समजुन घेतले नाही तरी सतत मी तुमच्यावर प्रेमच करीत आले आहे, माझ्या चेतनेला तुम्ही जाणले नाही, ओळखले नाही तरी. खुप काला पासून मी वाट बघते आहे की तूम्हाला जाणीव येईल, कधीतरी तुम्हाला समजदारी येईल याची. माझ्या जवळ आता फार कमी जीवनकाळ उरलेला आहे. मी निघून जाण्याच्या आधी मला तुम्हाला हे सांगायचे आहे की मी तुमच्या सगाळ्यानवर एकसारखेच प्रेम करते.  माझ्यासाठी  कुणीच खुप आवडते किंवा नावाडाते नाही. तुमचे पिता पण या संपूर्ण रचनेवर, संपूर्ण सृष्टिवर एकसारखेच प्रेम करतात, निस्वार्थ प्रेम करतात.
तुम्ही डोळे बंद करुन ही जाणीव करू शकता. काहि क्षण डोळे बंद करा व तुमच्या हृदयात आम्हाला अनुभवा, स्व:तामध्ये आमच्या चेतनेचा अनुभव करा, तुमच्या आत्म्याला आमच्या आत्म्याशी एकरूप होऊ द्या मग तुम्हाला उमगेल, तुम्हाला जाणीव होईल ह्या परम आणि गूढ़ सत्याची.

When Human Evolves Into the Subtlety That Creates Him/Her, He Knows GOD....

ह्या अगणित प्रेमाची.... ह्या अनंत, अमर्यादित शक्तिची.
अनंत प्रेम, निरंतर प्रेम...

तुमची आई,
पृथ्वी माता